Σχόλια για κατηγορία Παραμύθι Αθλοθεσία εκδ. Κόκκινη κλωστή δεμένη

ΒΡΑΒΕΙΟ  στην Ελένη Τασοπούλου
Για το έργο της:
«Το σκιάχτρο κι η τριανταφυλλιά»
Το όμορφο αυτό παραμύθι, μιλά για την αγάπη και τις θυσίες που γίνονται για χάρη της. Μας ταξιδεύει στον κόσμο των θαυμάτων με τον πιο τρυφερό τρόπο. Πρόκειται για ένα κείμενο γλαφυρό, γραμμένο με φαντασία, σοφία και αγάπη για τη φύση και τον άνθρωπο. δοσμένο με λιτή αλλά επαρκή πλοκή, που κατορθώνει να σταλάξει θετικά μηνύματα στον αναγνώστη κάθε ηλικίας. Μέσα στην παραδοσιακή φόρμα του παραμυθιού, παραμένει πρωτότυπο και συγκινητικό.

ΈΠΑΙΝΟΣ στη Μαρία Χρυσικού
Για το έργο της
«Το αηδόνι της αγάπης»
Πρόκειται για ένα παραμύθι, με όλα του τα προικιά!!! Έχουμε εδώ όλα τα στοιχεία της λαϊκής αφήγησης, που παρά την λιτή, προβλεπόμενη πλοκή, παρουσιάζει  πλούσιο, κλασσικό και οικείο λεξιλόγιο, αναμενόμενο στα παραμύθια αλλά πάντα μα πάντα καλοδεχούμενο. Η συγγραφέας κατέχει την τέχνη της γραφής.

ΕΎΦΗΜΟΣ ΜΝΕΊΑ στην Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη
Για το έργο της
«Σβέτλα, ο ραφτάκος που ελευθέρωσε τ’ αστέρια»
Πρόκειται για ένα πρωτότυπο αφήγημα, με υπέροχες εικόνες και γραπτό λόγο χωρίς υπερβολές. Η ανατροπή με τον γίγαντα που δεν είναι κακός, αλλά ρομαντικός, πολύ επιτυχημένη. Με αντίστοιχη εικονογράφηση θα κρατήσει το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη. Είναι μια όμορφη ιδέα, διατυπωμένη με τις νόρμες του είδους. Παραμύθι δηλαδή, με τα όλα του!

Ακολουθούν τα σχόλια για τα έργα:
1: Ο καλοκαιρόκαρδος (Φωτεινός):
Πρόκειται για ένα καλογραμμένο και τρυφερό κείμενο με προβλέψιμο τέλος. Διαθέτει σφιχτή αφήγηση, θετικά μηνύματα, και ευκρινές παραμυθιακό στοιχείο. Σε αρκετά σημεία όμως, αφήνει κενά. (Μια ευχή του είχε δώσει ο άγγελος αλλά τελικά ο Καλοκαιρόκαρδος έκανε δύο. Και η λύση δεν βρέθηκε από τον Καλοκαιρόκαρδο αλλά από τον άγγελο. Θα είχε πιο ενδιαφέρον να νικήσει τελικά μόνος του ο Καλοκαιρόκαρδος, μόνο με το χαμόγελο του και την καλοσύνη του. Καλή ιδέα, προσεγμένη στη διατύπωση αλλά γλυκερό στην υφή του. Ξέρει να χειρίζεται το λόγο. Πλούσιο σε εικόνες, οδηγεί σε animation περισσότερο, παρά σε εικονοβιβλίο. Να προσέξει το «ξημερώνοντας η τρίτη μέρα…» Φιλοσοφημένο κείμενο, με ευγενικές ιδέες και πολύπλοκες λέξεις, δεν κάνει για τις ηλικίες στις οποίες απευθύνεται ο διαγωνισμός μας.

2: Η κεραμίστρια (Ελευθερία):
Μέχρι τη μέση η ιστορία έχει καλά σημεία. Το όνομα της ηρωίδας που βγαίνει από το Αγγλικό clay, είναι λίγο άσχετο. Ανακατεύονται στοιχεία της σύγχρονης καθημερινότητας με στοιχεία των πολύ παλαιών χρόνων, για παράδειγμα Η  χελώνα θα πάει σε έκθεση εικαστικών τεχνών... Μετά τη μέση η ιστορία γυρίζει σε κλασικό παραμύθι με προβλέψιμα σημεία. Η δόση χιούμορ και η σύγχρονη καθομιλουμένη γλώσσα δεν προσδίδουν στο κείμενο. Το παραμύθι είναι πολύ όμορφο. Θέλει όμως επεξεργασία στο σημείο που η “κακία” συνδέεται με την ατεκνία. Ο διάλογος με τη χελώνα θα μπορούσε να είναι μικρότερος.
Δεν είναι βέβαιο αν ενδιαφέρει τις μικρές ηλικίες. Έχουμε εδώ μια σύγχρονη ματιά (όσον αφορά τα στοιχεία και το ύφος) ριγμένη πάνω σε κλισέ μοτίβα παραμυθιού. Κάτι που δείχνει θετικά ως πάντρεμα. Εκείνο που δεν έλκει, είναι η κάπως γκροτέσκα μορφή με την οποία αποδίδεται. Χοντροκομμένο αντί για λεπτά χιουμοριστικό, αφήνει σημεία άχαρα δοσμένα. Όσο για το θέμα του παιδιού, είναι πολύ λεπτό για να το διαχειριστεί κανείς τόσο ρηχά κι ανέξοδα. Η ψυχολογία και τα αισθήματα απαιτούν βαθύτερη γνώση και σεβασμό στην απόδοση. Να συνεχίσει να προσπαθεί, ζυγίζοντας τι έχει να πει. Ονειρικό γεμάτο προτροπές, αναδεικνύει παλιά αντικείμενα και τη χρήση τους, αλλά έχει απότομες εκφράσεις.

3: Τι δουλειά να κάνω όταν μεγαλώσω; (Θαλασσινός):
Ωραία η ιδέα για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα των “μη διάσημων” επαγγελμάτων. Το τέλος είναι απότομο και δεν έχει φυσική συνέχεια με το υπόλοιπο κείμενο. Που καταλήγουμε τελικά με το τι θέλουμε να κάνουμε; Θα το αποφασίσουμε όταν μεγαλώσουμε ή ό,τι κάνουμε πρέπει να γίνεται με αγάπη και μεράκι; Μικρή ιστορία. Υποβλήθηκε σε λάθος κατηγορία. Έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία αλλά δεν θα κρατήσει το ενδιαφέρον των μικρών αναγνωστών. Στο τέλος, ο συγγραφέας λέει πως «Όσες γλώσσες ξέρει κανείς, τόσες ζωές ζει». Αυτό μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση στα παιδιά. Ιστόρηση δίχως συνδετικό ιστό. Περισσότερο «περιγραφή παιδικών σκέψεων». Για παραμύθι, ούτε λόγος. Πρώιμο για μικρές ηλικίες.

4: Ο Νέλης ο Κουνέλης (Νάνα):
Χιλιοειπωμένο και προβλέψιμο θέμα. Η γραφή είναι μπερδεμένη: πότε καθομιλουμένη, πότε ποιητική. Δεν είναι κακό το κείμενο. Όμως δεν αποφεύγει το διδακτισμό. Αυτά που λέει η χελώνα, πρέπει να προκύψουν αλλιώς. Υπερβολικό το σημείο που τα ζώα κατασκευάζουν ράμπες... Ωραίο σαν θέμα αλλά θέλει περισσότερη δουλειά. Δεν χρησιμοποιούμε πια ονόματα όπως Νέλη το Κουνέλι. Θεωρείται ξεπερασμένο. Διδακτισμός εμφανέστατος και προβλέψιμη εξέλιξη. Αβαθές και απρόσεκτο γράψιμο.

5:Η μαγεία του Μαμιλαπιναταπάι (mamihlapinatapai):
Μπερδεμένη ιστορία και σημεία που αφήνουν κενά. Αφοί οι άνθρωποι είχαν μόνο το μπλα-μπλα και το κουτσομπολιό στο μυαλό τους, πώς ξαφνικά θέλουν με εκφράσεις να δείξουν συναισθήματα που υποτίθεται δεν είχαν; Ωραία σαν ιδέα αλλά θέλει περισσότερη δουλειά. Ονόματα όπως Μπλαμπλαδούπολη και Μαμιλαπιναταπάι, δεν έχουν πλάκα και δύσκολα διαβάζονται. Τα λόγια είναι ένας τρόπος για να εκφραστείς. Κι όποιος μιλά πολύ δεν σημαίνει πως σταματά να έχει συναισθήματα. Απλά δεν μπορεί να ακούσει τον άλλον. Η σιωπή δεν βοηθά πάντα... Πολύ ωραία μα ανεκμετάλλευτη ιδέα. Κι ενώ δίνει όμορφα στοιχεία, ταυτόχρονα τα μουντζουρώνει με άκομψες στιγμές. Άρεσε πολύ το βαθύτερο θέμα, η γραφή όμως χρειάζεται δουλειά ακόμα. Να προσπαθήσει, μπορεί. Οι πολλοί γλωσσοδέτες κατ’ επανάληψη δεν βοηθούν τα παιδιά να λυθεί η γλώσσα τους.

6: Σάντρο ο ποδηλάτης (Ποδηλάτισσα):
Αναλώνεται σε τόση περιγραφή και λεπτομέρεια που χάνει τη μπάλα. Και πολλά μπερδευτικά ονόματα. Προφανώς, με αφορμή την επανάκαμψη ύστερα από κάποιο ατύχημα. Προς τι η εξιστόρηση όμως;. Για να μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι το ζητούμενο στους διαγωνισμούς μας. Η ιστορία ξεκινάει με ενδιαφέρον αλλά κουράζει.
Συμπαθητικό κι αισιόδοξο κείμενο. Μιλάει για τους πραγματικούς πρωταθλητές και νικητές της ζωής, αυτούς που δεν χάνουν το κουράγιο τους. Μικρό αυτοκινητάκι, μικρά καυκαλάκια, μικρός χελωνάκος, μικρούλης θεούλης, κοιλίτσα… όλα μικροσκοπικά σε αυτή την ιστορία. Τόσα υποκοριστικά κουράζουν…
Πιο ακριβώς είναι το θέμα της ιστορίας; Μια ιστορία που έχει ζώα για ήρωες δεν σημαίνει πως είναι παραμύθι. Δεν υπάρχει λύτρωση στο τέλος κι ας γίνεται καλά ο Σάντρο. Έγινε εντελώς καλά;
Δεν θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών, απλά θα τα στεναχωρήσει. Ποιο είναι το point της αφήγησης; Αν στοχεύει στο να κατανοήσουν οι μεγάλοι την αξία και την αξιολόγηση της καλλιτεχνικής έκφρασης του παιδιού, σωστό μεν. Αλλά ας απευθυνθεί σ’ εκείνους. Η μικρή ηρωίδα εδώ, δεν έχει ρόλο που να κρατά το ενδιαφέρον του συνομήλικού της αναγνώστη. Οι δε εκφράσεις, δεν συνάδουν με την ηλικία της.

7: Ένα όνειρο, ένα ποίημα και ο χρωματιστός καμβάς! (Ονειροπαγίδα):
Όμορφο κείμενο, ευαίσθητο, καλή γραφή. Το τέλος όμως είναι λίγο απότομο.
Απλά η Αλίκη διηγήθηκε την πρώτη της εμπειρία; Από 'κει και πέρα τι έγινε; Μικρή Ιστορία. Δεν είναι παραμύθι. Δεν είναι πειστική η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, φαίνεται πως μιλάει ένας μεγάλος, από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται αλλά κι από το ύφος. Είναι μια αφήγηση χωρίς κάποια συγκεκριμένη πλοκή. Δεν θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών. Έλλειψη λογοτεχνικότητας.


8: Τα παπούτσια του καινούργιου χρόνου (Λιβελούλα):
Ωραία αφήγηση. Γιατί όμως ένα περιστέρι που γυρίζει γύρω-γύρω να βρει φαγητό, κρατάει τα κλειδιά για ένα τόσο σημαντικό γεγονός; Τι νόημα έχει το σημείωμα με το κλειδί: Σε ποιόν απευθύνεται,  αφού αφορά μόνο τον καινούργιο χρόνο; Κάθε χρόνο γινόταν το ίδιο; Μικρή ιστορία. Λάθος κατηγορία. Η ιδέα καλή αλλά θέλει πολλή επεξεργασία. Όμορφη ιστορία που όμως έχει πολλά περιττά. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες για τα γραμματόσημα και για τα φαγητά δεν χρειάζονται. Απουσιάζουν οι διάλογοι που θα ζωντάνευαν λίγο το κείμενο. Μια ιδέα βεγγαλικό. Σύντομη, παιχνιδιάρικη, όμορφη κι αιφνιδιαστική σαν πυροτέχνημα. Δίχως γλυκερές περιγραφές, δίνει ένα όμορφο στίγμα παραμυθοϊστορίας. Που αν το φρόντιζε λίιιγο παραπάνω, θα μπορούσε να υπογραμμίσει το μήνυμα του «μη φυλακίζεις…» Καλό, σίγουρα.

9: Ο μικρός Μπλακ (Καμπαμαρού):
Όμορφη  ιστορία αλλά με προβλέψιμο τέλος. Ωραία σαν εικονοϊστορία. Λάθος κατηγορία. Μικρή ιστορία. Απλοϊκή η αφήγηση, ανούσιο το όνειρο. Δεν λέμε Αλογίνα και Αρκουδίνα. Πώς βρέθηκαν στον ίδιο χώρο άλογο, αρκούδα, καμηλοπάρδαλη και κύκνος; Ακόμα και στις ιστορίες μας για παιδιά θα πρέπει να βάζουμε ζώα που μπορούν να ζουν πραγματικά μαζί στο δάσος, στο αγρόκτημα, στη ζούγκλα κλπ. Γίνεται πολύ εύκολα η μεταστροφή του ήρωα. Θα ήταν πολύ ωραίο μόνο με ένα όνειρο να καταλαβαίνουν τα παιδιά τι είναι σωστό και τι όχι. Καλή, συμπαθητική ιδέα του «ό,τι είμαστε, καλό είναι». Επίπεδη όμως γραφή με εργαλείο το κλασσικό όχημα του ονείρου από το οποίο συνερχόμαστε έχοντας πάρει το μάθημά μας. Δεν δείχνει προβλέψιμο και διδακτικό;

10: Γλυκούπολη (Δουκένη):
Απλοϊκή ιστορία χωρίς ουσιαστικό νόημα. Η ζάχαρη κάνει ανθρώπους και ζώα με ωραία συναισθήματα; Τα παιδιά αποφάσισαν να  βρούνε βοήθεια από άλλο πλανήτη; Λάθος κατηγορία. Πλοκή απλοϊκή. Νοήματα ασήμαντα. Άτεχνη ιστορία. Τα παιδιά φτιάχνουν μόνα τους ένα διαστημόπλοιο για να πάνε σε άλλο πλανήτη... Τι καλά που θα ήταν να έπεφτε άχνη σε όλη τη γη κι έτσι απλά να εξαφανιζόταν η πίκρα και ο πόνος. Γλυκερό και ανεδαφικό. Ναι μεν στο παραμύθι είναι αποδεκτό να έχουμε υπερβάσεις, όμως εδώ η υπερβολή δημιουργεί αμηχανία στον αναγνώστη. Το «…κάπου βρήκαν τα υλικά κι έφτιαξαν διαστημόπλοιο τα παιδιά»… δεν πείθει καθόλου. Γενικά, άχαρο.

11: Το όνειρο του Σίλα (Νιόβη):
Γιατί στο δάσος αυτό δεν χειμώνιαζε ποτέ; Το ότι ένα ψάρι περνάει στην απέναντι όχθη τον Σίλα, ξενίζει, Καλύτερα να πέρναγε από ένα στενό ξύλο ή κάτι σαν γέφυρα. Γιατί να τον κοροϊδέψουν στην σχολή χορού; Επειδή δεν είχε ξαναπάει άλλη φορά χελώνα; Όλο το κείμενο αφορά στο όνειρο του Σίλα και όταν φτάνει στην κορύφωση η ιστορία, απλά τελειώνει μέσα σε 10 γραμμές. Αλλοπρόσαλλο κείμενο. Με τεράστια κενά στην πλοκή και στους χαρακτήρες. Γλυκιά ιστορία που όμως δεν έχει αυτό το κάτι που θα την ξεχωρίσει. Το θέμα είναι αρκετά συνηθισμένο και ο ανταγωνισμός μεταξύ λαγού και χελώνας επίσης συνηθισμένος. Το τέλος είναι προβλέψιμο. Θα μπορούσε να πει πολλά. Είναι όμως τόσο απλοϊκά γραμμένο. Το επίπεδο της γραφής είναι λιτό. Κρίμα γιατί το θέμα του είναι σοβαρό κι επίκαιρο!

12: Το παραμύθι του ψωμιού (Ηρόδοτος):
Θα ήταν ενδιαφέρουσα ιστορία αν ήταν μόνο η ιστορία του ψωμιού. Ο πρόλογος και ο επίλογος δεν εξυπηρετούν σε τίποτα. Μάθημα για το ψωμί και όχι παραμύθι. Το τέλος με τη λέξη παραμύθι και με τις νότες εντελώς άσχετο. Έχει μια ποιητικότητα ο λόγος. Ωραίο και το τέλος. Φρεσκάδα και τσαχπινιά στον χειρισμό της γλώσσας, αχνή ποιητικότητα και πολλές εικόνες. Με στοιχεία που παραπληροφορούν και που αφήνουν κάποια κενά, ωστόσο διαβάζεται ευχάριστα και προδίδει ζήλο και ικανότητα.

13: Μια φιλία στη βροχή (Σπουργίτι):
Η έμμετρη γραφή είναι μέτρια. Ποιο το νόημα της ιστορίας; Απλοϊκό, παιδαριώδες και ανούσιο. Σαν μάθημα για το Νυχτολούλουδο. Είναι μια ιστορία με πολύ λίγες λέξεις. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή. Ομοιότητα με το 13 λες και γράφτηκε από το ίδιο χέρι (όπως το όλο στήσιμο, το    νυκτολούλουδο και η Δροσιά). Κακότεχνος στίχος ή μάλλον απόπειρα στίχου. Ατελής η ιστόρηση-τρυφερή η ματιά.

14: Η επανάσταση της φακής (Παρασκευή):
Ιδιαίτερη η ιστορία και οι πρωταγωνιστές της. Υπερβολική η εξιστόρηση μέσα στη κουζίνα. Μικρή ιστορία με αρκετά θετικά στοιχεία, αλλά και κενά στην πλοκή. Τρυφερή. Ωραίοι διάλογοι και όμορφοι ήρωες. Έχει μια φρεσκάδα η αφήγηση. Ποιος ο προορισμός της μικρής φακής; Δηλαδή ήθελε να γίνει μύτη μιας ζωγραφισμένης αρκούδας; Ήθελε να είναι απλά ένας παρατηρητής; Αδέξιο μεν, με στόχους δε. Κάτι πάει να πει. Δεν το φέρνει εύλογα εις πέρας, το ψιθυρίζει όμως. Χρειάζεται δουλειά κι εξάσκηση ως προς την συγγραφή.

15  Όταν ο ήλιος καίει…
Πολύ αφαιρετική περιγραφή που δεν θα την έλεγες παραμύθι. Θα μπορούσε να σταλάξει λίγη τρυφεράδα, γιατί την σηκώνει το κλίμα εδώ. Θα μπορούσε να δώσει και πολύ καλύτερο υλικό αν δεν περιοριζόταν τόσο. Δεν εκμεταλλεύτηκε τις πολλές δυνατότητες που διαφαίνεται πως είχε.
17: Το τυχερό τραπεζάκι (Αγκάλη):
Κουραστικό. Με λιγότερους στίχους θα μπορούσε να πει αυτό που ήθελε.
Αφορά σε μεγαλύτερα παιδιά. Άτεχνο το έμμετρο κείμενο, θέλει πολλή επεξεργασία. Δεν αφορά παιδιά μικρά, η ιστορία... Ο άγγελος του τραπεζιού κι έπειτα προσευχή του τραπεζιού στο Θεό που τον παρακαλεί να φύγει πια απ’ τη ζωή... θα μπερδέψουν τα παιδιά. Να ζητάει το τραπέζι να ξεκουραστεί δίπλα στον Θεό παρέα με τους αγγέλους για να λυτρωθεί από το πόνο κι έπειτα να γίνεται αναφορά και στον ξύλινο σταυρό... Δεν θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών...  
18: Το μαγικό αδράχτι (Λιλίκα):
Κλασικό παραμύθι με όλα τα βασικά στοιχεία του. Μοιάζει λίγο με την σταχτοπούτα. Παραμύθι καταπληκτικό, με την καλή και τους κακούς, με το μαγικό στοιχείο, με δράση και τη βράβευση της καλοσύνης. Το προτείνω ανεπιφύλακτα για το βραβείο. Όμορφο παραμύθι, σαν να το λέει μια γιαγιά στα εγγόνια. Ωραίες οι επαναλήψεις και τα στιχάκια. Ωραίες οι τρεις δοκιμασίες. Είναι ένα κλασικό παραμύθι με τα όλα του. Αν και θέλει προσοχή στη διατύπωση η οποία αφήνει κενά. Αξιοπρόσεκτο!
19: Λύκε, λύκε είσαι εδώ; (Πιπία):
Κείμενο παρωδία. Ευχάριστο, ευφυές, διασκεδαστικό, με το χιούμορ και τα θετικά μηνύματά του. Θέλει όμως και προσοχή στα σημεία: Είναι αστυνομικός για να τον συλλάβει ο Πίπης; Κέντρο αποτοξίνωσης για να μην ξαναφάει κρέας;
Μας κάνει να δούμε τα τρία γνωστά παραμύθια από μια άλλη οπτική. Όμως η αφήγηση, οι λέξεις αλλά και όλο το στήσιμο είναι για μεγάλα παιδιά. Για 8+. Θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν ήταν γραμμένο πιο απλά για να αφορά τις μικρότερες ηλικίες που έχουν μια εμμονή με τον λύκο. Ενδιαφέρων προβληματισμός πάνω στη διατροφή και τις αντιλήψεις. Σκοντάφτει στη διαχείριση που στέκεται (εκ των πραγμάτων) επιφανειακά. Η έκταση του κειμένου και η ηλικία του αναγνώστη δεν αφήνουν να αποδοθεί διεξοδικά.

20: Σ’ αγαπώ (Έλατο):
Συρραφή Μύθων της Ελληνικής Μυθολογίας. Γίνονται πολλά πράγματα αλλά περιληπτικά γραμμένα. Θα ήταν καλύτερο να απλωθεί λίγο περισσότερο η ιστορία που έτσι κι αλλιώς είναι για μεγαλύτερα παιδιά. Πατάει στον υπαρκτό μύθο. Τον αποδίδει όμως τόσο ποιητικά και εύληπτα, είναι τόσο καλογραμμένο και προσεγμένο εκφραστικά, που σε καλεί να το διαβάσεις απνευστί κι ας ξέρεις την εξέλιξη. Στην τελική, και στα κλασσικά παραμύθια είναι γνωστή η εξέλιξη (το βασιλόπουλο θα νικήσει το δράκο, ο ραφτάκος θα πάρει τη βασιλοπούλα κ.λ.π.) όμως είναι αποδεκτά και αναγνώσιμα. Μόνη αναστολή, το ότι πρόκειται για διασκευή και όχι πρωτότυπο κείμενο
21:Η ανακάλυψη του μεγάλου θησαυρού (Ποπολάρος):
Κουραστική και ανούσια ιστορία. Οι στίχοι είναι μέτριοι. Μια περιπέτεια  με ζωάκια που δεν έχει να πει τίποτα. Δεν υπάρχουν παντού ομοιοκαταληξίες κι αυτό χαλάει τον ρυθμό. Σε πολλά σημεία οι ομοιοκαταληξίες δεν είναι πετυχημένες...
Μπερδεύει λίγο. Θέλει πολλή δουλειά. Στην προσπάθειά του να παίξει με την ρίμα, χάνει τη μπάλα και τον στόχο, Και με τα γλυκά ως θέμα, αμφιλεγόμενο. Γενικά, ΔΕΝ!!
22: Οι τρεις αδερφές (Ιζαμπέλλα):
Γιατί η γη γέννησε  αυτά τα τρία κορίτσια; Η Βαρβάρα γιατί να βγει από τη γή; Ποιο το νόημα; Θα μπορούσε η Δήμητρα να γεννηθεί από τη γη, η Βαρβάρα από τον άνεμο ή τη φωτιά  και η Ελπίδα από το νερό. Γιατί ενώ είναι τρίδυμες, ο χρόνος να μην κυλάει το ίδιο για όλες; Η επιλογή του ονόματος Βαρβάρα, καθώς είναι χριστιανικό δεν νομίζω ότι είναι η κατάλληλη. Πολλά τα θετικά στοιχεία αλλά η διαδοχή στο θρόνο οδηγεί σε αυθαίρετους συσχετισμούς. «Η Βαρβάρα ήταν κακιά, ψυχρή κι ανάποδη, όπως λέει και τ’ όνομά της…» αλήθεια, πώς θα νοιώσουν τα κοριτσάκια-Βαρβάρες;;; Καλή ιδέα, αν όμως το παραμύθι απευθύνεται στα μικρά, τότε το λεξιλόγιο είναι πολύπλοκο. Αν πάλι έχει σκοπό να διαβάζεται από μεγαλύτερα παιδιά, το θέμα δεν συντηρεί το ενδιαφέρον. Στοχεύει μεν σε θεμιτή μυθοπλασία, παραμένει όμως ρηχό στην αφήγηση. Θα μπορούσε να συνεχίσει. Λείπουν οι διάλογοι που θα έκαναν το κείμενο να ανασάνει λίγο.

23: Τα γενέθλια του Ιούλη (Ιόλη):
Ωδή στο καλοκαίρι. Μια ιστορία γεμάτη εικόνες και μυρωδιές καλοκαιρινές. Το τέλος λίγο απότομο. Ταιριάζει περισσότερο σε μεγαλύτερα γιατί υπάρχουν εκφράσεις και λέξεις δύσκολες. Δεν πρόκειται για παραμύθι αλλά για μια μακροσκελή περιγραφή του Ιούλη με λογοτεχνικό τρόπο. Μια ιστορία γεμάτη εικόνες. Απουσιάζουν εντελώς οι διάλογοι οι οποίοι είναι απαραίτητοι και θα ζωντανέψουν το κείμενο. Είναι ένα θέμα που δεν είναι βέβαιο αν θα κρατήσει το ενδιαφέρον του μικρού παιδιού. Γιατί τα γενέθλια του Ιούλη κι όχι του Αυγούστου; Μεγάλη εισαγωγή. Όμορφα περιγραφικό. Πλούσιο σε αναφορές, με κεφάτες πινελιές. Δεν το προχωρεί όμως. Θαρρείς και λείπουν 1-2 παράγραφοι.
24: Άσπρο, μαύρο και χρώματα πολλά (Κριστ):
Όμορφη ιστορία για την αποδοχή παιδιών διαφορετικών χωρών και “χρώματος”.
Ο παραλληλισμός ευφάνταστος. Όπως λέει στην τελευταία του λέξη το κείμενο, πράγματι είναι ιστορία κι όχι παραμύθι. Αυτό με το μαύρο χαρτί, σκληρό, κακή επιλογή. Είναι ιστορία βραχείας φόρμας κι όχι παραμύθι. Όμως είναι γεμάτο ευαισθησία και γραμμένο με τρόπο που θα ευαισθητοποιήσει τα παιδιά. Το θέμα δεν είναι τόσο πρωτότυπο αλλά έχει όμορφες εικόνες και ωραίο νόημα. Καλή ιδέα! Με υπερβολή δοσμένη, αλλά πάντως καλή ιδέα. Να συνεχίσει.
25: Το παιδί θαύμα και το μαγικό μπαουλάκι (Αρσινόη):
Μέχρι τη μέση περίπου, η ιστορία κυλάει καλά και σου κινεί την περιέργεια για το τι θα γίνει παρακάτω. Μετά γίνεται από αδιάφορο έως κακό. Μιλάμε για ένα παιδί που θέλει να είναι πρώτος  παντού και τελικά με διάφορα μαγικά το καταφέρνει. Όταν δε, χάνονται τα μαγικά, σπαράζει στο κλάμα. Αυτό είναι το μήνυμα, με ψεύτικα κόλπα να δείχνουμε ότι έχουμε αξία; Και μετά; Ένας γάιδαρος, ένα γουρούνι και μια χελώνα του λένε ότι υπάρχουν και παιδιά που δεν έχουν χέρια, πόδια και μυαλό;  Βάζει το μαγικό στοιχείο αλλά δεν το αξιοποιεί. Περιμένει ο αναγνώστης. πως το παιδάκι θα μάθαινε να μοιράζεται. Αυτό όμως, αντιλαμβάνεται απλώς ότι η μαγεία χάθηκε. Πώς άνοιξε ο μικρός ήρωας το μπαουλάκι χωρίς το κλειδί; Μια χαρά τα πήγαινε ως παραμύθι. Στο τέλος, μια μεγάλη κολοτούμπα, Απότομο τελείωμα και κυρίως, ασύνδετο. Απλά τοποθετημένα τούβλα, δίπλα-δίπλα δίχως συνδετικό υλικό. Προσγείωση που δεν δικαιώνει το γεγονός της μη-μοιρασιάς. Να ξαναδουλευτεί και να δουλέψει…

26: Το «πανδοχείο των Τεμπέληδων» (ARIA):
Ένα μπέρδεμα και τίποτε άλλο. Ποια ζώα είναι εντέλει τεμπέλικα; Γιατί όταν χαλαρώνεις είσαι τεμπέλης;  Τελικά, τι θέλει να πει η ιστορία; Ένα κείμενο κατά της τεμπελιάς, χωρίς όμως δυνατή πλοκή. Το Πανδοχείο των τεμπέληδων σαν ιδέα είναι πολύ ωραία αλλά θέλει καλύτερη επεξεργασία. Μια ιστορία με όμορφες εικόνες που θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον, όμως θέλει περισσότερη δουλειά. Η μεταστροφή των ηρώων έγινε πολύ απότομα και δεν πείθει τον αναγνώστη. Χρειάζεται κάτι πιο ευφάνταστο και δουλεμένο για τέλος.
Επίσης, πώς ο τεμπέλης θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του σε καθρέφτη ενώ είναι ξαπλωμένος. Δεν τον ενδιαφέρει η εικόνα του. (Να προσέξει: 5 σειρές - 5 φορές ίδια λέξη. Σε 16 αράδες-14 διαφορετικά ζώα). Αν το φανταστεί κανείς ως ολοκληρωμένο εικονοβιβλίο, ίσως έχει δυνατότητες. Προς το παρόν όμως κουράζει.

27: Το ντόνατ το ξένο γλυκό που προσπαθούσε να κάνει φίλους – Μαθαίνω να σέβομαι το διαφορετικό (Γλυκοδιδάγματα):
Ωραία σαν ιδέα η αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα από γλυκά. Συνηθισμένο και χιλιοειπωμένο όμως θέμα. Η προσωποποίηση των γλυκών δεν κάνει παραμύθι μια μικρή ιστορία, με αφήγηση απλοϊκή που… στάζει σιρόπι. Όμως γίνεται πολύ διδακτική στο τέλος που μιλάει για την αποδοχή της διαφορετικότητας. Το νόημα της ιστορίας μας πρέπει να το περνάμε έμμεσα κι όχι κουνώντας το δάχτυλο...  Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή. Κάτι που να εντυπωσιάσει και να κάνει την ιστορία ξεχωριστή. Να προσεχτεί ο μακροσκελής τίτλος. Η τελευταία παράγραφος βρίθει διδακτισμού. Καλό όμως που ξεφεύγει από το κλασσικό παράδειγμα ετερότητας, όπου χρησιμοποιούνται «υποδεέστερα» στοιχεία όπως πρόσφυγας/μετανάστης ή καημένο κάτι-τις. Εδώ η ετερότητα είναι εξ Αμερικής και ουχί «καημένη». Στο παρόν κείμενο τώρα (που δεν είναι παραμύθι) ο μικρός αναγνώστης χάνει τη μπάλα, όταν καλείται να παρακολουθήσει όοολους αυτούς τους διαλόγους και τις αναφορές στον ρόλο του κάθε γλυκού.
28: Σιγανός, ένα σκιάχτρο με ψυχή! (Νέλλη):
Το σκιάχτρο μόνο του έμαθε να διαβάζει και να γράφει από ένα βιβλίο; Σιγανός λέγεται κάποιος που μιλάει σιγά όχι που μιλάει λίγο. Αποφάσισε να φύγει να γνωρίσει τον κόσμο και παρόλο που του είπαν ότι οι κίνδυνοι και οι πειρασμοί θα είναι πολλοί, αυτός δεν αντιμετώπισε τίποτα. Θα ήταν πιο ενδιαφέρον να συναντούσε δυσκολίες οι οποίες θα τον έκαναν να νοσταλγήσει την ασφάλεια του περιβολιού και τους κατοίκους του. Γιατί θα πρέπει όλα τα λαχανικά να μιλήσουν και να λένε τα ίδια και τα ίδιαΣτην αρχή θα πρέπει περισσότερο να φανεί πως ο Σιγανός είναι μόνος. Πως τα λαχανικά δεν τον υπολογίζουν. Έτσι θα είναι πιο πειστική και η απόφασή του να φύγει. Όμορφα γραμμένη. Αχ αυτό το σκιάχτρο που διαβάζει. Που θέλει να ταξιδέψει και να γνωρίσει... Τι ακριβώς προβάλλεται εδώ όμως; Η συγνώμη; Η αναγνώριση; Η νοσταλγία ή το καθήκον; Να προσεχτεί λίγο η περιγραφή και το κείμενο θα καταστεί ευπρόσωπο.

29: Η νύχτα των παιχνιδιών (Ευρυδίκη):
Ιδιαίτερη η σκέψη μία γάτα να επισκέπτεται το μουσείο καθώς επίσης και τη νύχτα των Χριστουγέννων να ζωντανεύουν τα παιχνίδια. Θα ήταν προτιμότερο να ήταν μουσείο παιχνιδιών και όχι κλασικό μουσείο. Γιατί όμως να μην ζωντανεύουν και τα παιχνίδια που δεν τα έπαιξε κανένα παιδί; Μικρή ιστορία με κάμποσα καλά στοιχεία. Το εύρημα της γάτας που συνομιλεί με τα αρχαία παιχνίδια που ζωντανεύουν δεν αξιοποιείται για να μεταδώσει κάποια αξιόλογη γνώση. Όμορφη ιδέα αν και θυμίζει τη γνωστή ταινία. Όμως δεν την πηγαίνει παραπέρα η συγγραφέας. Μας αφήνει με τη θλίψη πως εκείνη η κούκλα δεν θα ζωντανέψει ποτέ. Αυτή θα έπρεπε να είναι η ηρωίδα της ιστορίας. Κάτι να συμβεί. Κάτι να αλλάξει. Στρωτά γραμμένο, Με σεβασμό στην έκφραση και ισορροπία στην αφήγηση. Δεν ενθουσίασε όμως. ( Κάτι σαν: Νύχτα στο μουσείο movie)

30: Η αλεπού (Συλικός):
Υπάρχει εμφανής ευχέρεια στον στίχο. Κουραστική λίγο, μέχρι να πάρει το μάθημά της η αλεπού. Συνηθισμένη και προβλέψιμη ιστορία. Πολύ ωραία ρίμα και μέτρο. Χιούμορ, ωραίο τέλος. Αν και συνηθισμένο το story, έχει ρυθμό, έχει πλάκα. Είναι αρκετά μεγάλο γι’ αυτή τη μορφή με τα τετράστιχα. Όμως παρουσιάζει ενδιαφέρον αν και σαν υπόθεση δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Εύθυμος και γοργός ρυθμός μιας παρλάτας. Προσεκτική ρίμα, με χιούμορ  καλό δοσμένη. Πολύ καλό έως πάρα πολύ!!!


31:Ο Βασιλιάς χωρίς υπηκόους (Ανεμώνη):
Απλό παραμύθι χωρίς διακυμάνσεις σε συναισθήματα. Θα είχε όμως περισσότερο αφηγηματικό ενδιαφέρον εάν ο νεαρός χωρικός έπαιρνε το «μάθημά» του όχι από ένα καλό βασιλιά αλλά από την ίδια τη ζωή. Μέσα δηλαδή από ένα πάθημά του. Ένα όμορφο παραμύθι γεμάτο όμορφες εικόνες και βαθιά νοήματα.
Η αφήγηση θυμίζει τα κλασικά παραμύθια κι ο λόγος ρέει σαν ποταμάκι. Δροσερούτσικη ματιά πάνω στην ανόητη αλαζονεία. Διανθίζεται με πιτσιλιές χιούμορ που καθιστούν την ανάγνωση ανάλαφρη. Αξίζει κάποια ενθαρρυντικά σχόλια.

32  Σουπολέμονο με αυγό
Αθώο και χαριτωμένο μέσα στην αφέλειά του. Είναι βέβαια Ιστορία Βραχείας Φόρμας και ως τέτοια δεν μπορεί να διαγωνιστεί σε ίσους όρους με τα άλλα κείμενα. Αλλά υπάρχει κάτι ανάλαφρο και τρυφερό εδώ-μέσα. Σε εικονοβιβλίο θα στεκόταν μια χαρά.

33  Το νησί των χρωμάτων
Μικρή ιστορία, αφού από την αρχή αποκαλύπτεται ότι πρόκειται για διήγηση ενός ονείρου. Επιτηδευμένο, με αδύναμη πλοκή. Γιατί η Κλάρα ήταν τυφλή; Απορία. Πολύ ωραία η αναφορά στα μαυρόασπρα βιβλία και στο φόβο για το άγνωστο.
Γιατί όμως η χώρα των παιδιών αυτών να είναι τόσο πολύχρωμη με περίεργα σπίτια κλπ., κάτι σαν λούνα πάρκ; Τι προσδίδει αυτό στην ιστορία; Και μόνο που είναι όλη η ιστορία η αφήγηση ενός ονείρου, ο αναγνώστης χάνει ο ενδιαφέρον του. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Γιατί η Κλάρα να είναι τυφλή... Γιατί τον ήρωα τον λένε Τίπι; Ωραίες εικόνες αλλά μόνο αυτό. Πολύ λεπτομερής περιγραφή, αν πρόκειται για όνειρο. Και σε τριτοπρόσωπη γραφή που δεν συμβαδίζει με την αφήγηση του παιδιού. Επίσης, άκομψη η προώθηση της ιδέας του βιβλίου. Άγαρμπη όπως όλο το κείμενο, και γλυκερή.

34.  Ο Κυπάρισσος
Απρόσεκτη, ατημέλητη γραφή που δεν αποτελεί παραμύθι. Βασικά παρουσιάζει υπάρχοντα μύθο, για να πληροφορήσει τον αναγνώστη.  Για να δια-κριθεί όμως, απαιτείται και προσοχή στον χειρισμό της γλώσσας. Όταν είναι ατελής, επόμενο είναι να λειτουργήσει αρνητικά. Να ζητήσει τις επισημάνσεις.

35.  Ο Φουσκοθαλασσιάς και η άνοιξη
Πάρα πολύ χαριτωμένο κείμενο Μάλλον όμως μικρή ιστορία. Γραμμένο με φαντασία και χιούμορ. Φούσκας ή Φουσκοθαλασσιάς τελικά; Δεν είναι πετυχημένο ούτε το ένα όνομα ούτε το άλλο. Έχει ωραία ροή και οι ομοιοκαταληξίες είναι αρκετά πετυχημένες. Σε κάποια σημεία θέλουν όμως δουλειά. Ωραίες εικόνες και ένας λυρισμός που αρέσει πολύ. Συμπαθητική ιστορία. Φαντασία σε έμμετρο. Οι συχνές δύσκολες λέξεις π.χ αδαής, υποβόσκουσα επιθετικότητα, υπαίτιος, να επικξρύξουν… δεν βοηθούν το ανάγνωσμα.
Κρατάει έναν ρυθμό, όχι στίχο. Χαντακώνεται όμως γιατί παγιδεύεται στη ρίμα.

36:  Ο άγνωστος βασιλιάς (Αεροπόρος):
Πώς έγινε το χωριό πλούσιο και σπουδαία πολιτεία; Τι άλλαξε στη ζωή τους; Γιατί η πεντάμορφη περιφρονούσε τους γονείς της; Αφού και αυτή ήταν βασίλισσα και αυτοί πλούσιοι. Το τέλος είναι λίγο απότομο και προβλέψιμο. Έντονη η πλοκή αλλά με πολλά κενά και ασάφειες. Πώς πλούτισαν στο μικρό χωριό; Πώς δεν αναζήτησαν ποτέ εκεί το χαμένο πριγκιπόπουλο; Κλπ. Συμπαθητικό παραμύθι. Καλογραμμένο αλλά λίγο στεγνό στην αφήγηση. Χρειαζόταν παραπάνω εικόνες κι ίσως κάποιες λεπτομέρειες που θα ζωντάνευαν λίγο το κείμενο. Θα μπορούσε να ενδιαφέρει, αν δεν στεκόταν σε τόσο επιφανειακή περιγραφή. Κάτι πάει να πει αλλά δεν το αρθρώνει επαρκώς. Αφήνει κενά και καταλήγει επίπεδο. Είναι βασισμένο στις αρχές του παραδοσιακών παραμυθιών, όπου οι αγνοί άνθρωποι ανταμείβονται από τη μοίρα με τον καλύτερο τρόπο.
Διαφαίνεται το ταλέντο του δημιουργού και η προσεγμένη γραφή.

37: Το κέρας με τους θησαυρούς του κόσμου (Πολύμνια):
Συμπαθητική ιστορία αλλά προβλέψιμο το τέλος με την χελώνα να κερδίζει τους άλλους. Γιατί πήρε τους θησαυρούς και τους κράτησε για τον εαυτό της; Θα μπορούσε να τους μοιραστεί. Πολύ ωραίοι συμβολισμοί. Ενδιαφέρουσα πλοκή, που μόνο σε μερικά σημεία χωλαίνει, όπως το μέγεθος του τούνελ που ροκάνισαν τα ποντίκια.. Τι ήταν τελικά αυτό το κέρας με τους θησαυρούς του κόσμου; Και τι τους έκανε η χελώνα αυτούς τους θησαυρούς;
Γνωστό ότι ο αετός αρπάζει τη χελώνα ούτως ή άλλως. Πρωτότυπο και λίγο άγριο, σαν παλιό παραμύθι. Εμπλέκεται η μυθολογία αντί του να έχουμε μυθοπλασία. Παρουσιάζει ενδιαφέρον. Να συνεχίσει να ασχολείται με το είδος η διαγωνιζόμενη.

38: Η πριγκίπισσα και το χρυσό πορτοκάλι (Ελπιδεύς):
Ωραίο το μήνυμα να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις. Αλλά γιατί η νεραϊδούλα ήθελε να τιμωρήσει την πριγκίπισσα και γέλαγε που αυτή στεναχωριόταν και δεν ήξερε τι να κάνει έτσι αόρατη που ήταν; Δεν είναι αστείο αυτό. Αυτή δεν κορόϊδευε κανέναν, μόνο ήταν απόμακρη και αγέλαστη. Δεν είναι ωραίο μήνυμα. Παραμύθι πραγματικό. Η πλοκή είναι μοντέρνα γιατί μας αιφνιδιάζει και άρα κινεί το ενδιαφέρον μας. Λίγο αμήχανη η αρχή, η πρώτη σελίδα. Στη συνέχεια όμως με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση η συγγραφέας αφηγείται ένα όμορφο παραμύθι. Καλή ιδέα σ’ ένα καλογραμμένο κείμενο. Παρ’ όλο που τα κλισέ στοιχεία οδηγούν εξ’ αρχής σε κάποιον ομορφονιό που θα χαρίσει χαμόγελα και θα λάβει θρόνο, η αφήγηση κεντρίζει το ενδιαφέρον. Το παραμύθι θα ξεκινήσει με μια διαταγή: Θα γίνει βασιλιάς και θα πάρει γυναίκα του την πριγκίπισσα, όποιος καταφέρει να την κάνει να χαμογελάσει! Ποιος όμως έφτιαξε το χρυσό πορτοκάλι; Ποιος τρόμαξε την πριγκίπισσα; Ποια θα είναι η μοίρα της από κει και πέρα; Αν προσεχτεί λίγο, μπορεί να δώσει ένα πολύ αξιόλογο κείμενο.

39: Δεν περνάς κυρά Μαρία (τα τρία θήτα: Θύμα, Θύτης, Θεατής) (Μικρή Άρκτος):
Από πού είναι γνωστό ότι η κούκλα η Θυώνη ζωντανεύει;  Το κείμενο μιλάει για τον σχολικό εκφοβισμό. Κάποιος που είναι βίαιος, δεν είναι μόνο στο σχολείο είναι παντού. Μικρή ιστορία, χαριτωμένη αλλά και τετριμμένη. Έξυπνη ιδέα. Έξυπνος τρόπος να μιλήσεις για το bullying. Χρειάζονται λίγοι διάλογοι μεταξύ των ζώων για να ζωντανέψει το κείμενο. Έχει ενδιαφέρον γιατί ένα συνηθισμένο θέμα το αφηγείται ο συγγραφέας αλλιώς. Θα μπορούσε να εστιάσει λίγο περισσότερο στο ρόλο του θεατή και του θύματος. Επιτέλους, ώριμη προσέγγιση της ενδοσχολικής βίας και καθαρή   αντιμετώπιση. Είναι όμως, Βραχεία Φόρμα.

41: Το δάκρυ της ζωής (Κωδικός 9):
Εδώ η σταγόνα που πέφτει, κάνει βόλτες και στο τέλος αποφασίζει αν θα ποτίσει ή όχι το λουλουδάκι. Πολύ απλή, χιλιοειπωμένη ιστορία για τον κύκλο του νερού. Τίποτα το ιδιαίτερο. Η χελώνα τι θέλει μέσα στην ιστορία; Δεν προσδίδει τίποτα η αναφορά της.  Η πλοκή έχει κενά και δεν είναι καθόλου συναρπαστική. Είναι όμως τρυφερή και καλογραμμένη. Η συγγραφέας χειρίζεται καλά το θέμα, αν και με δόση αφέλειας, μέσα στην τρυφεράδα που θέλει να αποδώσει. Ως αφήγηση καλά τα πάει, ως ιστορία κάτι προσπαθεί να πει, ως αποτέλεσμα χωλαίνει. Να το δουλέψει.

42: Η μεγάλη μετανάστευση στα επικίνδυνα νερά (Ανέμη):
Λίγο μπερδεμένα τα πράγματα με τη θάλασσα. Η θάλασσα κολυμπούσε στα γαλανά νερά; Η ρέγγα είπε ότι θα πάει να βρει την θάλασσα, αφού στη θάλασσα είναι. Μικρή ιστορία εμπνευσμένη από τα προσφυγόπουλα, τους διακινητές τους και τις αντιδράσεις για την παρουσία τους στα ελληνικά σχολεία. Η προσωποποίηση της θάλασσας μπερδεύει τον αναγνώστη. Πού κολυμπούν τα κήτη και τα ψάρια; Κι αυτό με το βιβλίο, τι νόημα έχει; Ένα παραμύθι για την προσφυγιά και τη διαφορετικότητα. Είναι συμπαθητικό. Ως εκεί όμως. Πολύ απλοϊκή διαχείριση και επιφανειακή στο θέμα της μετανάστευσης. Η προσπάθεια μεταφοράς στο θαλασσοβασίλειο, ανεπιτυχής. Δεν λέει κάτι καινούριο, ας το έλεγε με τέχνη.

43: Ολοι λένε καλημέρα (Αρλεκίνος):
Ωραίο το μήνυμα της καλημέρας χωρίς να περιμένεις ανταπόκριση. Όμως πώς, αφού ζούσε ο “άνθρωπος” στη ίδια γειτονιά με τους υπόλοιπους, ξαφνικά άρχισαν να τον προσέχουν που τους έλεγε καλημέρα.  Ηταν βλοσηροί και αμίλητοι παρόλο που τον συναντούσαν στο γεφύρι κάθε μέρα.  Θα μπορούσε να πει ότι κάποια φορά ήρθε στη γειτονιά ένας άνθρωπος...... Ωραίο κείμενο που μοιάζει παραμύθι. Παραμύθι καθημερινό και σύγχρονο. Παραμύθι, που είναι στο χέρι μας να το ζήσουμε. Ο ήχος της λέξης καλημέρα, μεταμορφώνει τους ανθρώπους του παραμυθιού. Αν και θα χρειάζονταν στο κείμενο, ελάχιστα έστω, στοιχεία γι’ αυτόν τον άνθρωπο με τη διαφορετική στάση. Στις πρώτες σελίδες περιγράφονται τα ίδια πράγματα. Πότε έχει ομοιοκαταληξίες και πότε όχι, δεν υπάρχει συνέπεια. Δεν έχει πλοκή που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη. Χαριτωμένο αλλά δεν επαρκεί για να στοιχειοθετήσει κάτι συγκεκριμένο. Αν νομίζει ότι πλάθει στίχους, κακώς το νομίζει.

44: Το όνειρο ενός σελοτέιπ (Φέρελπις):
Μια χωρίς ουσία ιστορία. Δεν καταλαβαίνει ο αναγνώστης  σχεδόν τίποτα σ’ αυτή τη συγκεχυμένη μικρή ιστορία. Πολλοί διάλογοι που κάνουν το κείμενο να μοιάζει με θεατρικό. Δύσκολα θα μπορέσει να το παρακολουθήσει ένα παιδί. Ύφος για μεγάλους και πλοκή που δεν θα γοητεύσει ένα παιδί, αν και οι ήρωες είναι ωραίοι. Δεν γνωρίζει το ίδιο το κείμενο που να ταξινομηθεί. Λανθάνον θεατρικό, μήπως;

45: Σβέλτα, ο ραφτάκος που ελευθέρωσε τ' αστέρια (Αντρέας):
Πρόκειται για ένα πρωτότυπο αφήγημα, με υπέροχες εικόνες και γραπτό λόγο χωρίς υπερβολές. Η ανατροπή με τον γίγαντα που δεν είναι κακός, αλλά ρομαντικός, πολύ επιτυχημένη. Με αντίστοιχη εικονογράφηση θα κρατήσει το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη. Είναι μια όμορφη ιδέα, διατυπωμένη με τις νόρμες του είδους. Παραμύθι δηλαδή, με τα όλα του!
46: Ο Γκαρίκλας ο γαϊδαράκος που ήθελε να δει τον κόσμο όλο (Περιεργούλης):
Αποφασίζει ο γαϊδαράκος να ακολουθήσει ένα δρόμο για τη κορυφή του βουνού για να δει όλο το κόσμο και τα παρατάει γιατί κάποιος του είπε ότι θα ταλαιπωρηθεί, θα πονέσει και θα στεναχωρηθεί μετά η μαμά του; Εγκαταλείπεις δηλαδή το όνειρό σου στην πρώτη αναποδιά ή μάλλον στο άκουσμα μιας αναποδιάς; Τι μήνυμα είναι αυτό; Μικρή ιστορία με εμφανή διδακτικό στόχο, που δεν γίνεται παραμύθι με το ζόρι, μόνο και μόνο επειδή τελειώνει με τη φράση «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ποιο είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει ο συγγραφέας; Πως δεν πάμε πουθενά χωρίς τη μαμά μας; Μια ιστορία χωρίς ιδιαίτερη πλοκή και άτεχνη σε πολλά σημεία. Γιατί θα πρέπει να λογοδοτήσει στο φίδι, ο γαϊδαράκος; Να συμπεράνει ο αναγνώστης πως ο στόχος να δεις όλον τον κόσμο περνάει από την έγκριση της μαμάς;;;

47: Η Γαλατένια γαρδένια της Μαριναμάρας
Ποιο το νόημα της ιστορίας; Να μην χύνουμε το γάλα στις γλάστρες; Μικρή ιστορία με κοινότυπο θέμα με απρόσμενη ωστόσο και εντυπωσιακή εξέλιξη, αναφορικά με το χρώμα της γαρδένιας που άνθισε στη γλάστρα όπου ο μικρός έχυνε το γάλα. Δεν είναι παραμύθι αλλά ιστορία βραχείας φόρμας. Δεν είναι ιδιαίτερα ευφάνταστο και η πλοκή δεν θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών.

48:Επαναστάτες με κιθάρες (Βασιλική):
Οι πρώτες παράγραφοι έχουν πολύ ωραία γραφή και ροή που σε προετοιμάζει για μια ιδιαίτερη πραγματική ιστορία. Ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια κουκουβάγια κλπ. Μετά η γραφή αλλάζει ύφος. Είναι σαν δύο διαφορετικά άτομα να έγραψαν το κείμενο αυτό. Ωραία πάντως  η ιδέα ότι οι ήρωες των παραμυθιών έχουν αυτό τον χαρακτήρα γιατί ο παραμυθάς το έγραψε έτσι αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Θα μπορούσε αυτό να εκφραστεί χωρίς να περνάει μέσα από απεργίες  και διαδηλώσεις. Η συγγραφέας του παραμυθιού, βάλθηκε να γκρεμίσει στερεότυπα, να καταργήσει αυτόν τον τρόπο σκέψης, να τον αλλάξει. Και τα κατάφερε. Η αφήγηση από την κουκουβάγια, η αναμονή για την αιτία της διαδήλωσης εξασφαλίζουν το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Προτείνω διάκριση. Έξυπνη και ανατρεπτική ιστορία. Φρέσκια και χιουμοριστική. Πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται κι όταν μπουν ετικέτες δύσκολα βγαίνουν. Περισσότερο είναι ιστορία βραχείας φόρμας παρά παραμύθι. Όμως καταφέρνει να συνδυάσει η συγγραφέας έξυπνα στοιχεία παραμυθιού και σύγχρονη εποχή πχ Υπουργός Παραμυθιών. Τι καλά που θα ήταν να υπήρχε!!!

49: Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κρινάκι στο γιαλό... (Ναυτίλος):
Χαριτωμένη και ιδιαίτερη σαν ιστορία. Θα μπορούσε να έχει τίτλο: Μια μέρα στη θάλασσα. Υπάρχουν κάποια περιττά σημεία στο κείμενο που κουράζουν. Ο κόσμος της θάλασσας παρουσιάζεται μέσα από την οπτική των πλασμάτων της. Ωστόσο η πλοκή είναι υποτυπώδης. Περιορίζεται στην τελευταία σελίδα. Λυρισμός κι ευαισθησία. Μια τρυφερή ιστορία σαν χάδι. Τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν. Σίγουρο πάντως είναι πως πρέπει να σεβόμαστε όλα τα πλάσματα της φύσης. Καλογραμμένη και δουλεμένη ιστορία. Τόσος φόβος για ένα καβούρι, σ’ αυτή την Ιστορία Βραχείας Φόρμας!!!

50: Το ονειροποδήλατο (Μουσική):
Η Μαρία μάζευε χρήματα και όταν τα κατάφερε έτρεξε να αγοράσει ένα ποδήλατο μόνη της; Χωρίς τους γονείς της; Η αφήγηση ξεκινάει καλά και σε κρατάει σε εγρήγορση για το τι θα γίνει μετά. Πότε θα κινηθούν τα πεντάλ; Και έτσι ξαφνικά σε λίγες γραμμές τελειώνει η ιστορία. Τελικά έπρεπε να κάνει όνειρα ή να φαντάζεται μόνο ωραίες εικόνες και αναμνήσεις για να κινηθεί το ποδήλατο; Μικρή ιστορία με πολύ αδύναμη πλοκή αφού από κάποια όνειρα το ποδήλατο δεν κινείται ενώ από άλλα κινείται. Η δράση είναι παράθεση ονείρων και τελείως αυθαίρετη η κίνηση του ποδηλάτου. Δεν είναι άσχημη η ιδέα. Έχει ενδιαφέρον, όμως δεν είναι τόσο δουλεμένη. Και τα όνειρα με τους κροκόδειλους και τις μαϊμούδες και τα σοκολατένια κτήρια, μια χαρά όνειρα είναι. Δεν λογοκρίνουμε τα όνειρα. Ό,τι θέλει κανείς μπορεί να ονειρεύεται. Μόνο που το κείμενο είναι ένα αφήγημα που δεν γλυκαίνει τον αναγνώστη, ούτε είναι παραμύθι.

51: H σταγόνα της βροχής (η νεραϊδούλα) (Ελίνα):
Όμορφα δοσμένος ο κύκλος του νερού. Κουράζει λίγο το κείμενο. Θα μπορούσε να είναι πιο μικρό και πιο μεστό. Πολύ έντεχνο στιχούργημα, πολύ ποιητικό και ατμοσφαιρικό. Η ιδέα και το θέμα δεν είναι πρωτότυπα, όμως είναι πολύ όμορφα γραμμένο. Ρυθμός, λυρισμός, εικόνες, ευαισθησία. Όμορφη ιστορία. At last!!!
Ενθουσιάζει τόσο ο καλός ρυθμός, το μέτρο κ.λ.π. που η εξιστόρηση πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Άσε που και ως ιδέα, μια χαρά, χαρούμενη παραμυθένια ακούγεται.

52: Το δέντρο στη θάλασσα (Αλκμήνη):
Τι θέλει να πει η ιστορία; Ξεφύτρωσε μέσα στο πέλαγος ένα δέντρο, έσωσε τα παιδιά και αυτά έπαιζαν μαζί του και έμειναν κοντά του όλο το καλοκαίρι ξεχνώντας τη θλίψη τους και τους γονείς τους; Και μετά έφυγαν μέσα σε ένα φύλλο που έγινε βάρκα και έτσι τα βρήκαν οι γονείς τους....  Ποιό είναι το νόημα εδώ; Ωραία προσπάθεια αν πρόκειται για την τρυφερή εξιστόρηση της προσφυγιάς και για τον πόνο που προκαλεί. Δεν πείθει όμως, πώς να το κάνουμε. Χρειάζεται δουλειά ακόμα.
Παραμύθι ωστόσο δεν το λες αυτό το κείμενο.




53: Έλλη, ένα ξεχωριστό ελεφαντάκι (Αμαρυλλίς):
Όμορφη ιστορία για το bullying.! Με απρόσεκτα σημεία όμως: Δεν γίνεται ο Τζίμη να είναι κρεμασμένος και να κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί αλλά να κάθεται να τους εξηγεί πώς έφτασε σε αυτή την κατάσταση...Το θέμα αυτό παρουσιάζει πάντα ενδιαφέρον. Όμως το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά ποιο είναι; Να μη λένε τίποτα στη μαμά/δασκάλα αλλά να εύχονται να συμβεί κάτι ώστε να φανούν χρήσιμα και δυνατά και να αλλάξει η γνώμη των άλλων; Στην πραγματική ζωή δεν γίνεται αυτό. Τα θύματα πρέπει να μιλούν. Άσε τον στίχο ήσυχο, Αμαρυλλίδα! Καλή η προσπάθειά σου. Μπορείς να δώσεις πράγματα, συνέχισε. Το παρόν κείμενο, είναι Βραχεία Φόρμα.

54: Όταν ο Κλιφ νίκησε τον φόβο (Φαίδρα):
Όμορφη ιστορία για τον σχολικό εκφοβισμό. Απλοϊκό στιχούργημα με εμφανή διδακτικό στόχο. Αναλαμβάνει δράση η μαμά και η δασκάλα. Θα ήθελα να μάθω τι είπε η δασκάλα στους θύτες αλλά τι τους είπαν και οι γονείς του όταν το έμαθαν. Η άσκηση στο τέλος είναι περιττή. Σχολική βία. Δεν συνέβη όμως κάτι ανατρεπτικό από μόνο του. Η λύση ήρθε μόνο μέσα από τις συστάσεις, πολύ εύκολα. Όσο για το στίχο, ε, μπορούσε και πολύ καλύτερα. Μπορούσε;;;

55: Η πριγκίπισσα Θαλασσόχαρη (Γιασεμή):
Πολλά πράγματα μπλέκονται και μπερδεύονται μέσα στην ιστορία. Δεν κινεί το ενδιαφέρον. Οι περιγραφές είναι περιττές η περιπέτεια δεν κρατά συγκεντρωμένο τον αναγνώστη. Πρόσωπα και ονόματα μας μπερδεύουν αφού εμφανίζονται μόνο για μια φορά κι όλο αυτό δεν έχει νόημα. Μόνο καλό σημείο που με το τραγούδι της ηρωίδας ηρέμησε το τέρας. Συμπαθητικό παραμύθι αλλά λίγο χαοτικό με όλους αυτούς τους ήρωες και όλα αυτά τα τοπία. Όμορφα γραμμένο όμως, με εικόνες παρμένες από τη χώρα του βυθού. Παραμύθι; Ναι. Καλύπτει τον αναγνώστη; Όχι. Ίσως ένα εξάχρονο να άκουγε με γουρλωμένα μάτια. Ένα μεγαλύτερο παιδί θα ψιλοβαριόταν με τόσα λαμπυρίσματα.


56: Ταξίδι στο όνειρο (Original):
Πολλά επίθετα που αντί να προσθέτουν στο κείμενο, το κάνουν να χάνει την συνοχή του. Καλό είναι να αποφεύγονται τα υποκοριστικά. Καλύτερα θα ήταν οι ήρωες να ονομάζονται Πέτρος και Άννα αντί για Πετράκης και Αννούλα.
Σε πολλά σημεία είναι διδακτικό, κάτι που δεν ταιριάζει σε παραμύθι. Απουσιάζει η φρεσκάδα και η έκπληξη από την αφήγηση. Πολύ κουραστικό με τόσα μπερδευτικά ονόματα. Για άχαρη μικρή ιστορία έχει πάρει κατεύθυνση. Θα το έσωζε αν ξαναγραφόταν πιο προσεκτικά.

57: Τα δύο μαγικά κουτιά (Τρελογιαγιά):
Όμορφες εικόνες με τις αναμνήσεις της γιαγιάς και του παππού. (Υπάρχουν όμως ερωτήματα: Πώς βρέθηκε το μικρό ξωτικό;  Τελικά τι ρόλο παίζει στην ιστορία; Από τη μία ο ήρωας δεν ήθελε να ζωγραφίσει γιατί δεν ήξερε τι και ήθελε να κρυφτεί, από την άλλη έβαλε τα δυνατά του να κάνει την καλύτερη ζωγραφιά.  Αφού θυμόταν τις αγκαλιές και τα φιλιά του παππού και της γιαγιάς, γιατί ζήτησε να έχει κοντά του τα δύο κουτιά; Το κομμάτι με τη συνταγή για τα τρουφάκια είναι περιττό. Έκπληξη είναι που ζήτησε η κυρία Έλεν να κάνουν μια ζωγραφιά; Είναι ιστορία βραχείας φόρμας κι όχι παραμύθι. Έχει λίγο απ’ όλα: Χριστούγεννα, μετανάστευση, παππού και γιαγιά, κουτιά που κρύβουν αγκαλιές και φιλιά κι ένα ξωτικό αληθινό. Αυτά κάνουν να χάνεται κάπως το νόημα...Επίσης, είναι αφύσικη η πρωτοπρόσωπη αφήγηση). Αν δεν σταθεί κανείς στα παραπάνω, θα κρίνει το όλο κείμενο καλό! Έως πολύ καλό! Εντάσσεται όμως στο παραμύθι; Αχ, αυτό το άλγος του νόστου! Φωλιάζει και στα λόγια τα παιδικά. Θέμα αλλιώτικο. Υπαρκτό. Ανθρώπινο, φυσιολογικό. Αν δεν το περιόριζε η ζητούμενη έκταση, ίσως να σήκωνε λίγο ακόμα. Η νοσταλγία και η απώλεια, δεν αφορούν πάντα μπαρουτοκαπνισμένους άτυχους αλλά κι όσους βιώνουν ήδη «καλή κατάσταση» κάπου μακριά.

58:  Ο Ασπροφλόγας (Αμπραπυθία):
Όμορφη ιστορία με δράκους, θέμα που αγαπούν τα παιδιά. Γιατί όμως ο λευκός δράκος να λέγεται Ασπροφλόγας ενώ έβγαζε σάλια από το στόμα του; Γιατί μέσα μπαίνει ο πόλεμος κλπ. Δεν προσδίδει κάτι στην εξέλιξη της ιστορίας, μόνο ότι τα μαύρα σύννεφα είναι από τον πόλεμο. Οι άλλοι δράκοι δεν ασχολούνται με αυτό. Και το μικρό παιδί που του έχει καεί το αρκουδάκι και δακρύζει θα μπορούσε να δακρύζει από ένα σωρό άλλες αιτίες που μπορούν να στεναχωρήσουν ένα παιδί και το δάκρυ του να είναι αγνό και αμόλυντο. Ποιος ο λόγος λοιπόν που μπαίνουν και τέτοιες εικόνες μέσα; Για να δείξουν απλά ότι και ένας δράκος στεναχωριέται; Και λοιπόν, τι γίνεται μετά; Είναι μπερδευτικό για τον αναγνώστη, μέχρι που εμφανίζεται το προσφυγόπουλο. Συμπαθητική ιστορία που όμως δεν λυτρώνει στο τέλος. Τι έγινε με τον πόλεμο; Τι έγινε με το παιδάκι. Το χιόνι δεν είναι η λύση. Ίσα – ίσα που κάνει κακό τόσο κρύο σε ανθρώπους διωγμένους χωρίς σπίτι και πατρίδα.          Καλογραμμένο. Θα ήταν προτιμότερο να μην απευθύνεται κάθε τόσο στον αναγνώστη, εκτός κι αν θέλει να περάσει ένα στυλ που όμως δεν διακρίνεται. Αναφορά στον πόλεμο again με καλή δόση και με πολύ όμορφη την ιδέα για το παιδικό δάκρυ.

59: Η Πασχαλίτσα και η Λαμπρίτσα (Κοκκινόβραχος):
Όμορφη ιστορία με ωραίες ανοιξιάτικες εικόνες δίχως ιδιαίτερη πλοκή. Σαν εικονοβιβλίο θα ήταν εξαιρετικό. Υπάρχει όμως υπερβολή και άσκοπες κουβέντες σε κάποια σημεία. Δεν αποφεύγει όμως τον διδακτισμό. Να προσέξει σημεία όπως: Μην ανησυχείς μανούλα / αφού φίλησαν τη μαμά τους / το παρτέρι με τα καταπράσινα χαριτωμένα μαρουλάκια…» μήπως αρχίζει ήδη να στάζει πολύ σιρόπι; Η γάτα η Γωγώ, η ποντικίνα η Τατιάνα, η κάμπια η Κατίνα, το μοσχαράκι η Μάνια, ο βάτραχος ο Βλάσης: Τόοοσα ονόματα πια!

60: Τα τρία χαρίσματα (......)
Όμορφο κλασικό παραμύθι. Όμως  για να διοικηθεί  ένα βασίλειο, δεν χρειάζεται ο βασιλιάς να έχει όλες τις αρετές: Δηλαδή και σοφία και εξυπνάδα και καλοσύνη; Δεν πείθει πολύ η Σοφία. Αφού είναι σοφή θα έπρεπε να σκέφτεται και να πράττει πιο σοφά. Δεν θα έπρεπε να έχει υπεροπτική συμπεριφορά... Σοφία σημαίνει και δικαιοσύνη. Κλασσική χροιά παραμυθιού. Απαραίτητα τα κλισέ στοιχεία, όχι μόνο δεν ενοχλούν αλλά είναι αναμενόμενα. Μήπως όμως τόσο κλισέ, τόσο αναμενόμενα που χάνεται το ενδιαφέρον; Παραδοσιακό παραμύθι, με δράση και ηθικά νοήματα, με λογοτεχνική πνοή, καλοδουλεμένη και στρωτή γλώσσα. Να ενθαρρυνθεί το γράψιμο σε αυτή την κατεύθυνση!!!

61: Καθρέπτης στην ντουλάπα (Κάμινος):
Ένα μπέρδεμα ανάμεσα στο φανταστικό και στο πραγματικό. Η ιστορία της Χιονάτης είναι ένα κλασικό παραμύθι. Η το αφήνεις όπως ήταν στα πολύ παλαιά χρόνια ή το διασκευάζεις τελείως στην σύγχρονη εποχή. Καλό το μήνυμα για όσους πάσχουν από νευρική ανορεξία. Ένα παραμύθι σαν θρίλερ. Έχει σασπένς όμως είναι λίγο αγριευτικό. Κεντριστική ιδέα, όμως πατάει πάνω σε γνωστό παραμύθι.  Ο διαγωνισμός μας ζητάει πρωτοτυπία.

62: Ο Κιμ ο ταξιδιώτης (Μπότσαρης):
Συμπαθητικό παραμυθάκι, με θετικό μήνυμα. Το πώς μπόρεσε να επιβιώσει τόσον καιρό στον Αμαζόνιο ένα μικρό και άμαθο βατραχάκι, δύσκολα θα μπορούσε να πείσει κάποιον. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει ο συγγραφέας; Πως καλό είναι να μην κάνουμε μεγαλεπήβολα σχέδια; Πως καλό είναι καθόμαστε στη βολή μας; Τα «πώς λέγετε;» και «εύγεστα» χτύπησαν τόσο άσχημα που επηρέασαν. Όταν γράφουμε, προσέχουμε και την γλώσσα! «…υπήρχαν τόσα άλλα ζώα, όπως ελάφια και λαγοί…» Ποιος αλήθεια απενοχοποιεί τόσο αυθαίρετα τους κυνηγούς αυτών των ζώων; Γιατί η χελωνόσουπα να εξαιρείται ενώ η μαγειρίτσα θεωρείται τόσο …εύγεστη; Αν ο συγγραφέας είχε κάνει μια διόρθωση στο κείμενό του, ίσως να είχε πιθανότητες διάκρισης. Υπάρχει ένα σοβαρό λάθος, που αποδεικνύει την άγνοιά του, ως προς το θέμα που πραγματεύεται. Δεν είναι οι ερυθρόδερμοι που πετσοκόβουν και λεηλατούν τα δάση της Αμαζονίας. Είναι τα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα των λευκών. Όσον αφορά το ύφος, τώρα, το κείμενο είναι άριστα δοσμένο. Περιπετειώδες, πρωτότυπο, με ευρήματα και ταξιδιωτικό ενδιαφέρον. Δεν αρκεί όμως αυτό.

63: Η νεράιδα της Ακριβής (Παραμυθένια):
Μέχρι την επίσκεψη της νεράϊδας και την επιστροφή στο βασίλειο μετά τη βόλτα τους, η ιστορία κυλάει συμπαθητικά. Μετά είναι λίγο απότομα όλα. Γιατί δεν ρώταγε η νεράϊδα από την αρχή την γιαγιά της για το πώς θα βοηθήσουν την Ακριβή, αφού ήταν η δική της νεράϊδα; Είναι πράγματι παραμύθι, στην πλοκή του, υπάρχουν ωστόσο αντιφάσεις και αστοχίες. Τελικά νοιάζονταν ή όχι τόσο πολύ για την κόρη τους; Κι η νεράιδα της γιατί φρόντισε για τη μεταστροφή των γονιών αφού το κορίτσι είχε ήδη κάνει την πρώτη κρυφή βόλτα; Θα μπορούσε να είναι ένα όμορφα γραμμένο παραμύθι που όμως υστερεί στην πλοκή. Δεν υπάρχουν δοκιμασίες, ούτε και δυσκολίες. Έρχεται η νεράιδα πηγαίνει την Ακριβή βόλτα έξω και στη συνέχεια κάνει ξόρκια στο βασιλιά και στη βασίλισσα και την βγάζουν κι εκείνοι βόλτα. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Κάτι ακόμα που θα κάνει το παραμύθι πιο ευφάνταστο κι ενδιαφέρον. Θα το άκουγε ευχαρίστως ένα παιδί, να του τη διηγηθούμε μια φορά. Όμως δεν θα αποτελούσε και το αγαπημένο του παραμύθι, να το παίρνει παραμάσχαλα.

64: Η κόκκινη κάλτσα (Τελίτσα):
Ευφάνταστη η ιστορία με την κόκκινη κάλτσα. Τι προσδίδει στην ιστορία η πάπια; Και τι προσθέτει στην αφήγηση το γεγονός ότι αυτοί που έχουν τα τραπεζομάντιλα, τις κουρτίνες και τις κάλτσες, είναι πάπιες. Δεν είναι παραμύθι. Είναι ιστορία βραχείας φόρμας. Όταν επιλέγουμε ο ήρωας μας να είναι κάποιο ζώο ή αντικείμενο πρέπει να το κάνουμε με πειστικό τρόπο. Ακόμα κι αν το εξανθρωπίσουμε θα πρέπει έστω λίγο να κρατήσει κάποια από τα χαρακτηριστικά του ως ζώο.
Γιατί μόνο οι άσπρες κάλτσες έγιναν ροζ κι όχι και τα υπόλοιπα άσπρα; Συμπαθητική ματιά πάνω στη διαφορετικότητα. Ευχάριστα διαβάζεται αν και δεν υπάρχει λόγος να έχουμε οικογένεια Ντακ, αντί για ανθρώπους. Παρουσιάζει βέβαια ενδιαφέρον, με χιούμορ, εμπνευσμένο από το τραγούδι του 1990 (ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ). Κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις ταξιδεύουν στον κόσμο των συναισθημάτων, καθώς μας θυμίζουν ότι τα απρόοπτα και οι δυσκολίες  αντιμετωπίζονται με θάρρος, καλοσύνη και πολλή δουλειά. Με λίγη προσεκτική αναθεώρηση, θα αποτελέσει ένα πολύ ευπρόσωπο κείμενο.

65: *****  Ωραία η ιδέα ό,τι κεντάει η αρχοντοπούλα να γίνεται πραγματικότητα ή αντί να μιλάει, να κεντάει αυτό που θέλει να πει. Πολύ απότομα αναφέρεται ότι ο πατέρας της έκανε ένα σωρό άσχημες πράξεις. Και -προς Θεού-  όχι άλλους στίχους! Δεν συντελεί πάντα στην αισθητική ενός έργου, το να δίνεται έμμετρα. Αν υπάρξει στίχος, αυτός θα πρέπει να είναι άψογος. Να ξέρει ο γράφων να τον χειριστεί. Διαφορετικά, καλύτερα να μην τον χρησιμοποιήσει!

66.  Η ΜΕΤΑΞΩΤΗ ΚΛΩΣΤΗ
Ωραία ιδέα η μαγική κλωστή που ό,τι κεντάς με αυτή, γίνεται πραγματικότητα. Αλλά πολλά τα σφάλματα του κειμένου. Η χρήση της λέξης «μουγκή», ο γιατρός που δίνει εντολή στους φρουρούς του άρχοντα να τον φυλακίσουν επειδή τον έχει κλέψει κλπ. Κάτι πάει να πει αλλά παραμένει… βουβό. Όχι μουγγό: όταν δίνουμε λεξιλόγιο στα παιδιά, φροντίζουμε την αισθητική του. Δεν είναι άσχημη η βάση του αλλά δεν την χειρίζεται χαρισματικά. Κι επειδή, η αλήθεια είναι ότι τα παραμύθια δεν βγάζουν και πολύ συναίσθημα, κρίνουμε περιττό να αναρωτηθούμε για την σχέση με τον πατέρα… Ως κείμενο, έξυπνο.. Πολλά δυσάρεστα, βρίσκουν λύσεις όταν το πρόβλημα μετατρέπεται σε δημιουργία. Το κοριτσάκι χωρίς φωνή, επικοινωνούσε με τα θαυμάσια κεντήματά της! Σέβεται τους κανόνες του παραμυθιού και δείχνει να τα καταφέρνει . Να προσέξει λίγο τις παραπάνω παρατηρήσεις.

67: Ένας αχινός σε διαγωνισμό ομορφιάς (Ιμερτή): Μικρή ιστορία με θέμα τα καλλιστεία. Ασφαλώς και αποκλείουμε το κείμενο. Η συμβουλή της γιαγιάς χρησιμοποιείται από την εγγονή ως το σημαντικότερο στοιχείο του χαρακτήρα της. Γιατί να λέγεται Μυτερούλα ο αχινός; Περίεργο και καθόλου γοητευτικό όνομα για ήρωα. Δεν είναι μυτερό το πνεύμα. Πολύ διδακτική ιστορία. Πρέπει έμμεσα να περνάει το μήνυμα σε μια ιστορία κι όχι κουνώντας το δάχτυλο σαν δασκάλες. Καλή η πρόθεση αλλά εμφανής ο διδακτισμός. Το έσωσε η «στροφή» του διαγωνισμού, όχι ομορφιάς, αλλά πνεύματος.

68   Οι μάγισσες των δακρύων
Πολλά τα καλά στοιχεία του κειμένου και οι εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Όμως ο γυμνός βασιλιάς που είδε το κορίτσι στη σφαίρα των μαγισσών, δείχνει πρόχειρο και βεβιασμένο τέλος. Το έργο παρουσιάζει ενδιαφέρον και πλάκα. Κάτι λείπει από το σημείο που το κορίτσι βλέπει τον βασιλιά με τα εσώρουχα. Τον άλλαξε για λίγο μόνο. Άφησε στη μέση τα σχέδιά του αλλά μετά τι έγινε; Τα ξανάπιασε;
Πάντως είναι ευφάνταστο παραμύθι. Εύστροφο και εύληπτο, με λεκτικές τσαχπινιές και ευρηματικά παιχνιδόλεξα. Σενάριο απλοϊκό θα λέγαμε, όμως ακούγεται και διαβάζεται ευχάριστα.

68     Ο ιππότης και η κλεμμένη καρδιά, ψευδ. Λελένη
Σουρεαλιστικό παραμύθι. Δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε η πλοκή αλλά ούτε και η γραφή.

69  Τα λουλούδια τ΄ ουρανού
Το κείμενο έχει όμορφα στοιχεία, εντυπωσιακές περιγραφές και αναφέρει σπουδαίες αλήθειες, όπως οφείλουν να κάνουν τα παραμύθια. Απλώς ορισμένα σημεία χρειάζονται περισσότερη επεξεργασία (πχ. πώς ανέβηκε στον ουρανό ή κατέβηκε η Π. Πώς τα παιδιά έφεραν την ισορροπία κλπ.)Θετικό στοιχείο ο υπερρεαλισμός που κυριαρχεί. Ενδιαφέρουσα ιστορία γεμάτη όμορφες εικόνες και όμορφη τελική διατύπωση . Το κείμενο, όχι από τις ευφυέστερες ιδέες, μπορεί όμως να ενεργοποιήσει στο νου του μικρού αναγνώστη κάποιους προβληματισμούς σχετικά με την ισορροπία του σύμπαντος.

71.  Το σκιάχτρο κι η τριανταφυλλιά
Η συγγραφέας κατορθώνει να χτίσει χαρακτήρες, το σκιάχτρο και την αγριοτριανταφυλλιά. Στο κείμενο υπάρχει μια απλή αλλά επαρκής πλοκή, καθώς και πολλά θετικά μηνύματα – αξίες. Η θυσία του σκιάχτρου για να ποτιστεί η τριανταφυλλιά κλπ. Όμορφη ιστορία που μιλά για την αγάπη και το δόσιμο. Ωραίες οι ομοιοκαταληξίες και χιουμοριστικό το τέλος. Γλαφυρό; Τρυφερό; Καλογραμμένο;; Όπως και να το περιγράψουμε, σωστό θα είναι. Έχουμε ξανασυναντήσει «ζευγάρια» όπου ο ένας θυσιάζεται για την αγάπη. Όμως και πρωτότυπο στάθηκε το κομμάτι και μέσα στους κανόνες του παραμυθιού. Το χιλιοειπωμένο σκιάχτρο, αυτή τη φορά με τη μαστοριά του συγγραφέα έγινε ήρωας! Γραμμένο με φαντασία, σοφία και αγάπη για τη φύση και τον άνθρωπο, μας ταξίδεψε στον κόσμο των θαυμάτων με τον πιο τρυφερό τρόπο. Καταλήγει πως, έστω αν και είμαστε ολότελα διαφορετικοί μεταξύ μας, μπορούμε να γίνουμε ευτυχείς, αρκεί να έχουμε θετικά συναισθήματα.

72.  ΠΑΣΙΘΕΑ, Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Έχει πολλά καλά στοιχεία το κείμενο αλλά και σημαντικές αδυναμίες: πώς ο Ανδρέας παρέλειψε να ζητήσει και υπολογιστές που θα τον συνέδεαν πραγματικά με τον κόσμο; Χρειάζεται και περισσότερες εξηγήσεις για το πώς έφτασαν τα κιβώτια στο νησί. Οι νεράιδες «ενεργοποίησαν» κάποιους ανθρώπους, καλό είναι να ειπωθεί κάτι γι’ αυτούς. Θα μπορούσε να είναι ένα Λυρικό και ατμοσφαιρικό παραμύθι. Όμως δεν έχει πλοκή που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη. Δεν διαθέτει το «κάτι παραμυθένιο» που θα ταξιδέψει, «κάτι μαγικό» που θα γλυκάνει τον μικρό αναγνώστη. Το «κάτι λογοτεχνικό» δεν το αγγίζουμε καν.

73.  ΝΗΣΤΙΚΟΥΛΗΣ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ... ΚΙ ΑΔΕΙΑΝΗ ΠΑΝΤΑ Η ΚΟΙΛΙΑ ΣΟΥ
Έχουμε εδώ ένα παραμύθι, όντως. Με το σκληρό τέλος του, όπως τα πρώτα / παλιά παραμύθια που προορίζονταν για μεγάλους. Προσοχή στις λεπτομέρειες: Κάποιος που δεν χορταίνει κι όλο πεινάει δεν είναι Νηστικός. Δεν είναι και τόσο ωραίο σε παραμύθι το αρνάκι που θα δει το παιδί στην εικόνα στη συνέχεια σε άλλη σελίδα να το δει να σουβλίζεται. Και για να βάλουμε μυαλό σε κάποιον τον δέρνουμε; Αυτό το μήνυμα θέλει να περάσει ο συγγραφέας; Άτεχνο και αδούλευτο κείμενο. Πως θα αντιδράσει ένα παιδί, όταν προσωποποιείται μεν ο λύκος ή η αλεπού, «κανιβαλίζουν» όμως με αμνοερίφια;

74.       ΟΤΑΝ Ο ΕΥΤΥΧΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ
Χαριτωμένη μικρή ιστοριούλα, που με απλό τρόπο μυεί τα μικρά παιδιά στην έννοια της ευτυχίας. Δεν αρκεί μια χαριτωμένη ιδέα για να φτιάξουμε μια ιστορία Βεβαίως, συμβατικό, ήρεμο, συνετό κείμενο. Να ζητήσει τα σχόλια για τις επιμέρους επισημάνσεις.

75.   Ε ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΌ!
Ούτε παραμύθι ούτε μικρή ιστορία, μάλλον «φυσική ιστορία» θα λέγαμε. Δεν υπάρχει καθόλου πλοκή. Μια ιστορία που θέλει να μιλήσει για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή της. Όμως δεν τα καταφέρνει πολύ καλά. Είναι κουραστική και άτεχνη η αφήγηση. Ελλιπές. Πρωτότυποι ήρωες, μαθαίνουν κάτι στο παιδί. Δεν υπάρχει όμως στοιχειώδης πλοκή, δεν είναι παραμύθι. Με τι κριτήρια να το ζυγίσουμε;

76.       Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΩΝ
Παραμύθι δεν είναι. Σαν μικρή ιστορία τη θεωρούμε πολύ κακή. Πώς οι κουραμπιέδες αλληλοδοκιμάζονται; Ο «πόλεμος» τους θα έπρεπε να αποδοθεί διαφορετικά, μέσα από τις αντιδράσεις εκείνων που τους δοκιμάζουν. Διχόνοια, διαφορετικότητα, πόλεμος. Έχει χιούμορ και ωραίες εικόνες. Ενδιαφέρουσα βραχεία φόρμα. Καλογραμμένο αλλά προβλέψιμο ή προβλέψιμο αλλά καλογραμμένο;

77.  ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ
Μικρή ιστορία που όμως δεν έχει την απαιτούμενη αληθοφάνεια, όπως αν πχ η συνάντηση του Φάνη με το τρελοβάπορο του παππού του γεννιόταν στο όνειρό του. Με τα ασαφή νοήματα, προκαλεί σύγχυση στο μικρό αναγνώστη. Μια ιστορία για την αγάπη του Φάνη και του παππού του. Φλύαρη σε αρκετά σημεία. Όμορφες εικόνες που όμως δεν αρκούν για να το απογειώσουν. Θα έστεκε μια χαρά ως εικονοβιβλίο. Με βινιέτες και έντονη εικόνα-άρα με   λιγότερα λόγια. Δεν είναι άσχημο. Διαθέτει και παραμυθιακό στοιχείο.  Στο ακρωτήρι των πέντε θαλασσών και των εννιά ανέμων, ο Φάνης ο φαροφύλακας, έκρυβε μια ελπίδα· να συναντήσει τον παππού του, τον καραβοκύρη. Έτσι αρχίζει το παραμύθι που διηγείται τη λαχτάρα ενός νέου, να ξανακούσει  τη φωνή, να δει το τρελοβάπορο και τον τρελοκυβερνήτη των παιδικών του χρόνων. Να φωτίσει το δρόμο της θάλασσας για τα δεξαμενόπλοια, τα φορτηγά που κουβαλούν βιβλία, αλλά και τα τουριστικά με τα κόκκινα φουγάρα και τους χίλιους τουρίστες…

78 Ο ιππότης και η κλεμμένη καρδιά 
Παραμύθι. Όντως. Θα έστεκε πολύ    καλύτερα, αν δεν έπεφτε στην παγίδα του κακού, κάκιστου στίχου. Αν το ξαναγράψει  σε άλλο ύφος, ίσως να αξίζει κάτι καλό. Να συνεχίσει να δοκιμάζει.

79.       ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
Μικρή ιστορία που δεν την καθιστά παραμύθι η προσωποποίηση του Ηφαιστείου. Το κείμενο θα το χαρακτηρίζαμε μάλλον αφελές. Τρυφερή βέβαια, με ωραίο λόγο. (Δεν έχει καμιά σχέση με την υπόλοιπη ιστορία το περιστατικό με την αρκούδα και το ελάφι, δεν προσφέρει τίποτα). Η πλοκή δεν είναι γρήγορη με το αποτέλεσμα να κουράζει. Καλό το θέμα κι η πορεία. Καλή η αφήγηση και το ύφος. Καλή η εξέλιξη και το τέλος. Μια χαρά κείμενο, αν το δουλέψει λιγάκι ακόμα.

80.       ΤΟ ΥΓΡΟ ΠΙΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΛΛΕΡΓΙΑ ΣΤΑ ΠΙΑΤΑ
Αυτή η μικρή ιστορία που κάνει πρωταγωνιστή το υγρό πιάτων και παραθέτει όλες τις εναλλακτικές χρήσεις του είναι ένα χρήσιμο εγχειρίδιο για νοικοκυρές, όχι όμως λογοτεχνικό κείμενο. Σκαμπρόζικη μικρή ιστορία. Να κριθεί ως παραμύθι και να συν-διαγωνιστεί όμως;

81.  Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ξεκινά πολύ όμορφα. Περικλείει πολλά στοιχεία και ιδέες αλλά ξανοίγεται πολύ και γίνεται κουραστική για τον μικρό αναγνώστη. Λυρικό παραμύθι, διδακτικό σε πολλά σημεία. Όλα τα πλάσματα που ζουν μέσα σε μια λίμνη δεν μπορούν να ζήσουν μέσα στη θάλασσα... Δεν είναι μια ιστορία που θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών αν και περνάει όμορφα μηνύματα. Πολύ ενδιαφέρον ως αφήγημα. Διαθέτει τις τεχνικές του παραμυθιού και την μαγεία που γλυκαίνει την ψυχή, έστω και με κάποια γλυκερά σημεία. Σε ορισμένα άλλα θέλει «ρετούς».

82.  ΝΕΦΕΛΗ
Μικρή ιστορία με ξεπερασμένη γραφή και τεράστιες αδυναμίες στην πλοκή, όπως το σημείο που η βάρκα βρέθηκε στη θάλασσα από τη θαλασσοταραχή, με το κοιμισμένο κοριτσάκι μέσα. Αυτά δεν γίνονται ούτε στα παραμύθια. Σαν μικρή ιστορία, θα ήταν πιο επιτυχής αν η συνάντηση της Νεφέλης με τα δελφίνια γινόταν στο όνειρο της ενώ κοιμόταν στη βάρκα. Δεν πέφτει έτσι εύκολα μια βάρκα από ένα κρουαζιερόπλοιο. Υπόθεση χωρίς νόημα και χωρίς ενδιαφέρον. Οι διάλογοι είναι αφύσικοι. Πολύ πλαδαρή η γραφή, με καμμιά αληθοφάνεια από τη μια αλλά και καθόλου παραμύθι από την άλλη. Δεν έχει να πει κάτι αξιόλογο, ούτε όμως εστιάζει στην καλλιέπεια ή στο συναίσθημα,

83.       ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
Μικρή ιστορία ανούσια και ανιαρή. Τίποτα το εξαιρετικό δεν συμβαίνει σ’ αυτό το αφήγημα. Τρυφερή αφήγηση. Όμως δεν έχει κάποιο πλοκή, κάποια κορύφωση. Δεν είναι παραμύθι. Χαριτωμένο. Μέχρις εκεί όμως. Ενώ ξεκινάει ανάλαφρα κι ευχάριστα, κάνει κάποιες κοιλίτσες στην πορεία για να συνεχίσει με λανθάνοντα διδακτισμό.

84. Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΙ ΕΓΩ
Μικρή ιστορία με πολύ χιούμορ. Αν ήταν στη σωστή κατηγορία δικαίως θα κέρδιζε μια διάκριση. Να ενημερωθεί ο  συγγραφέας για την ποιότητα του κειμένου του. Δεν είναι παραμύθι, όμως είναι εξαιρετική βραχεία φόρμα! Έχει τόσο ποιοτικό χιούμορ!!!!! Θεμιτή η περιγραφή των γονιών και της αντιπαλότητάς τους. Έξυπνο στήσιμο, γοργός ρυθμός. Ανάλαφρο κείμενο, παιχνιδιάρικο, ζωντανό και ειλικρινές. Σύγχρονη ματιά που αξίζει κάτι καλό.

85.  ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ
Μικρή ιστορία χωρίς καμιά πρωτοτυπία. Γραφή επίπεδη και ξεπερασμένη. Άλλη μια ιστορία με σταγόνες... Η διαδρομή που κάνει η Νίτσα η Σταγονίτσα, δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί δεν υπάρχει κορύφωση στην ιστορία.

86  Ο ιππότης και η κλεμμένη καρδιά, ψευδ. Λελένη
Σουρεαλιστικό παραμύθι. Δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε η πλοκή αλλά ούτε και η γραφή.

86.       ΤΟ ΚΡΥΦΤΟ
Πολύ καλογραμμένο κομμάτι, με κάποιες ασάφειες ωστόσο. Μας αφήνει την εντύπωση ότι κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει με τον Αργύρη, χωρίς όμως να το αποκαλύπτει ακριβώς. Τρυφερή βραχεία φόρμα για ένα παιδί που κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Ευτυχώς διαχειρίζεται την αναπηρία χωρίς μελοδραματισμούς. Το θέμα είναι ξαναϊδωμένο όμως η διαχείρισή του γλυτώνει από την κοινοτυπία. Αφήνει μια αισιοδοξία να κυλήσει μέσα στις μικρές τρυπούλες, σαν τον διορθωτικό στόκο που καλύπτει καλαίσθητα και αποτελεσματικά…

87.   Η ΠΙΚΡΑΜΕΝΗ ΝΕΡΑΙΔΟΥΛΑ
Πολύ κακογραμμένο κείμενο, μελό, ξεπερασμένο με έντονο διδακτισμό. Θα έπρεπε έμμεσα να περνούν τα μηνύματα κι όχι κουνώντας το δάχτυλο. Παραμένει άτεχνο, α-νόητο  και άνοστο επίσης. Αν δεν υπήρχε τόση προσπάθεια διδακτισμού, θα έλεγε κανείς ότι γράφτηκε από 8χρονο.

88.  ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΣΡΙΣΜΑΤΑ...
Παραμύθι δεν είναι. Αλλά και σαν μικρή ιστορία είναι απλοϊκή και ανιαρή. Δεν υπάρχει πλοκή, δράση και εξέλιξη. Λίγο κουραστικό. Αρχικά, ευρηματικό και στακάτο. Στην πορεία κάνει κοιλιά. Το θέμα του όμως παρουσιάζει ενδιαφέρον.

89.       Διαγωνισμός ουρών
Η συγγραφέας έχει ασχοληθεί και κατέχει άριστα το θέμα των ουρών. Το κείμενό της ωστόσο παραμύθι δεν είναι, σίγουρα. Αλλά ούτε και μικρή ιστορία είναι, αφού εξαντλείται στην παρουσίαση των ουρών. Δεν υπάρχουν καθόλου διάλογοι. Θα είχε ενδιαφέρον ίσως αν ήταν βιβλίο γνώσεων. Απότομη αρχή. Μπερδευτικά σημεία. Όλη η πλοκή περιορίζεται στην παράθεση των στοιχείων. Ενδιαφέρουσα μεν, στατική δε. Αυτό το κείμενο που δεν είναι παραμύθι, είναι χρήσιμο να το διαβάσεις αλλά η μαγική μεταφορά σε άλλες σφαίρες, δεν επιτυγχάνεται.

90 Το αηδόνι της αγάπης
Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα κλασσικό παραμύθι με όλα του τα προικιά!!! Όμορφο με δοκιμασίες και περιπέτειες. Κορύφωση κι έπειτα έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Όλα τα στοιχεία της λαϊκής αφήγησης, εκείνα που σε ξαναρίχνουν στις σελίδες της παιδικής σου ηλικίας ή που παραπέμπουν σε «βραδιές δίπλα στο παραγώνι». Δεν είναι η πλοκή, γνωστή η συνταγή. Είναι το πλούσιο, το κλασσικό, το οικείο λεξιλόγιο, το αναμενόμενο στα παραμύθια αλλά πάντα μα πάντα καλοδεχούμενο. Ξέρει να γράφει γιατί έχει διαβάσει (ή ακούσει) και αυτό φαίνεται. Μπράβο! Όπως πολλά  παραδοσιακά έτσι κι αυτό το παραμύθι μιλά για τη δύναμη της αγάπης.



91  ΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΡΕΒΙΘΙ
Ξεκινάει πολύ βαρετά. Εξελίσσεται καλύτερα αλλά ο ήρωας κατορθώνει να πετύχει τον σκοπό του με πονηριά, ξεγελώντας τους άλλους. Συνεπώς, δεν δίνει θετικά μηνύματα. Έχουν κανονικά τα ρεβίθια μαλλιά; Θα μπορούσε να είναι χαριτωμένη ιστορία. Όταν όμως έγινε το ρεβίθι κοπρομπαλίτσα, έπαψε να είναι και χαριτωμένη. Πολλά «ακης» σπαρμένα στο κείμενο. Τι ακριβώς προβάλλει; Το πείσμα-όνειρο; Την εξυπνάδα; Την τύχη; Άσε που είναι Μικρή Ιστορία.

92.  ΟΙ ΛΕΞΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ
Σημεία στίξης αποδομένα με λογοτεχνικό τρόπο. Χρήσιμη μικρή ιστορία. Αυτό δεν είναι παραμύθι, είναι μάθημα γραμματικής. Θα μπορούσε να βρεθεί ένας πιο ευφάνταστος τρόπος να μιλήσει κάποιος για τα σημεία στίξης Προσπάθεια προφανώς. εκπαιδευτικού να βοηθήσει τους μαθητές στην κατανόηση και την εμπέδωση. Φιλότιμη βέβαια, με έξυπνο τρόπο αλλά δεν αποτελεί παραμύθι.

93.  ΚΙ ΑΝ ΔΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΣΕΙ ΦΕΤΟΣ;
Η ιδέα πολύ καλή αλλά η επεξεργασία της ατυχής. Μακροσκελείς περιγραφές και περιττές παρενθέσεις που είναι βέβαιο πως θα κουράσουν τους μικρούς αναγνώστες. Έχει λίγο απ’ όλα. Μάγισσες που ζουν σε ένα πλανήτη όλο ζαχαρωτά, πλανήτες που μαλώνουν, φλερτάρουν και παίζουν σκάκι. Έχει λίγο από Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, τη γέννηση του Χριστού στη φάτνη αλλά πόλεμο και πείνα... Είναι πολλά όλα αυτά για ένα και μόνο παραμύθιΘα μπορούσε να σταθεί ίσως, αλλά με πολλές διορθώσεις. Αφορά κορίτσια-αναγνώστριες περισσότερο. Δεν χρειάζεται τόοση αναφορά σε όλους πια τους πλανήτες. Πάνω που πάει λίγο να πασπαλίσει με γλαφυρότητα και μαγεία, να σου οι «Σκουποσακαράκες» που χαλάνε τη μαγιά…

94.  ΣΥΝΝΕΠΟΥΦ! ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!
Μικρή ιστορία με ωραίες περιγραφές. Οπωσδήποτε δεν είναι παραμύθι. Είναι όμως πολύ απότομος ο τρόπος που εισάγει το θέμα της διαφορετικότητας, αυτό δεν γίνεται αβίαστα, οπότε ο διδακτισμός δεν αποφεύγεται. Στην αρχή είναι πολύ περιγραφικό και στη συνέχεια έχει ολόκληρη σελίδα μόνο με διαλόγους. Δεν είναι κι εύκολο να μιλήσει η συγγραφέας για τη διαφορετικότητα και το bullying έχοντας για ήρωες ένα σύννεφο και μια ηλιαχτίδα. Δεν είναι πετυχημένη προσπάθεια. Παρατίθενται μακρόσυρτες στατικές περιγραφές. Στη συνέχεια, μακροσκελής διάλογος. Κακότεχνος στίχος που καλό θα ήταν να έλειπε.

96.  Η ΕΥΧΗ
Οι μεγαλύτεροι αναγνώστες την απολαμβάνουμε. Καλή ιδέα η προσωποποίηση των ευχών. Είναι όμορφη ιδέα αλλά θέλει περισσότερη δουλειά. Είναι κουραστικοί όλοι αυτοί οι διάλογοι αλλά και οι περιγραφές. Πρέπει να υπάρχει περισσότερη δράση για να έχει ενδιαφέρον μια ιστορία. Σε κερδίζει από τις πρώτες καλογραμμένες αράδες του. Συνεπές και σοβαρό στη γραφή, παιχνιδιάρικο στις εικόνες. Δεν σιροπιάζει αλλά τρυφερεύει τον αναγνώστη, με βάθος και ήθος θεματικό. Διαθέτει ισορροπημένη γραφή. Θα μπορούσε ν’ αγγίξει τα όρια του εξαιρετικού κειμένου αλλά απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά, όμως και πάλι, ενώ για τον ενήλικα, η τελική παύλα μπήκε στη σωστή ώρα, για τον μικρότερο αναγνώστη μάλλον ήρθε απότομα το τέλος. Λες και κόπηκε το ρεύμα. Πολύ καλό με λίιιγη τροποποίηση. Αξίζει να συνεχίσει το γράψιμο ο/η διαγωνιζόμενος/η.

97   ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
Το μάθημα της κοσμογραφίας ξεκίνησε σαν παραμύθι αλλά δεν συνέχισε έτσι. Η επικέντρωση της αφήγησης στη λεύκα δεν είναι επιτυχής επιλογή. Είναι μια ιστορία που μιλά για την έκλειψη ηλίου. Ευανάγνωστο. Έντεχνη χρήση του λόγου, που προσδίδει γλαφυρότητα στην περιγραφή.  Λιτή η γραφή όμως πλούσια σε εικόνες, καταφέρνει να σε φέρει στο δάσος, ν’ ακούσεις -λες- το θρόισμα και τους ψιθύρους του. Η Ιόλη γράφει ως συγγραφέας. Έχει αποφύγει τις κοινοτυπίες και τις κακοτοπιές με αξιοπρέπεια. Καλό αλλά δεν είναι παραμύθι.

98  Ο ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΗΣ ΣΤΟ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ
Η μικρή αυτή ιστορία είναι αρκετά μπερδεμένη, με αποτέλεσμα να μην καταφέρνει να μας διασκεδάσει, με το χιούμορ που προσπαθεί να εκφράσει όταν ο Πεφταστέρης δίνει λάθος στοιχεία στους μαθητές. Αλλά ούτε και να μας διδάξει, όπως επιδιώκει. Έχει φαντασία, έχει όμορφες εικόνες αλλά δεν έχει ενδιαφέρον. Δεν είναι παραμύθι. Λείπει η σφιχτοδεμένη αφήγηση. Δεν εξελίσσεται διατηρώντας το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Πολύ «Διάστημα» για το τίποτα…
99.  ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΟΔΙΑ
Άλλη μια μικρή ιστορία με θέμα τη διαφορετικότητα. Το συναντάμε τόσο συχνά που προκαλεί μάλλον αρνητική εντύπωση. Τίποτα πρωτότυπο και στην επεξεργασία του θέματος. Χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να ζωντανέψει σαν ιστορία και να έχει ενδιαφέρον…

100   ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΚΑΙ Η ΣΚΟΥΛΗ, Η ΧΕΛΩΝΑ
Μια ιστορία που μιλάει για τη δυσκολία προσαρμογής ενός αγοριού αλλά και για μια χελώνα. Δυο ιστορίες που δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους. Και το τέλος είναι λίγο άσχετο. «…καθημερινά ο Μορφέας μαζί με τον πατέρα του…» ρόλοι - κλισέ. Δεν είναι παραμύθι. Προσπάθησε να του δώσει τρυφερή χροιά, όμως παρέμεινε στο επίπεδο σχολικής σκηνής, χωρίς πλοκή αλλά και χωρίς ενδιαφέρον.
101  Μαυρίκα, η μάγισσα που μισούσε τα χρώματα
Το να κλέψει κάποιος τα χρώματα είναι ένα θέμα που έχει γραφτεί πολλές φορές. Η συγκεκριμένη ιστορία αν και καλογραμμένη παραμένει άχρωμη. Δεν έχει κάτι που θα την ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες με το ίδιο θέμα, που έχουν ήδη γίνει βιβλία. Θα θέλαμε να βρούμε κάποια ενθαρρυντικά σχόλια αλλά μόνο για την καλή πρόθεση του διαγωνιζόμενου μπορούμε να μιλήσουμε. Μπορούμε όμως να δώσουμε μια καλοπροαίρετη συμβουλή: Διάβασμα παιδικών βιβλίων. Γενικά, όποιος προτίθεται ν’ ασχοληθεί με το γράψιμό, ξεκινάει από την ανάγνωση.
102  Ο Καλόγνωμος ο Κακόγνωμος και οι φωτισμένες πολιτείες, ψευδ. Αύρα
Πολύ ευχάριστη έκπληξη η ανάγνωσή του. Είναι παραμύθι και το δείχνει. Ο ρυθμός γοργός και το ύφος λαϊκότροπο. Λεξιλόγιο δημώδες και εύληπτο μεν, ποιητικό και ποιοτικό δε. Εύγε, κυρίως επειδή τα κατάφερε να ιστορίσει ακέραια με στίχο, χωρίς να υποπέσει στην παγίδα της ρίμας. Πράγματι πρόκειται για παραμύθι γραμμένο σε καταπληκτικό δεκαπεντασύλλαβο. Πολύ ωραία προσπάθεια, που ως προς την πλοκή  χρειάζεται κάπως καλύτερη επεξεργασία. Ειδικότερα για τη μεταστροφή του κακόγνωμου.

102:Ο Καλόγνωμος, ο Κακόγνωμος και οι Φωτισμένες πολιτείες (Αύρα):
Ιδιαίτερο παραμύθι. Θυμίζει Σαιξπηρική αφήγηση. Είναι όμως για μεγαλύτερα παιδιά, όχι 4-8

103.      ΜΠΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΟΥ!
Χαρακτηριστική περίπτωση μικρής ιστορίας. Ωραίοι οι συμβολισμοί με το ροζ και το γκρι σύννεφο αν και κάπου μπερδεύουν, πού είναι η πραγματικότητα και πού είναι η φαντασία. Όλο το παραμύθι γραμμένο με ρίμα. Έχει ωραίο ρυθμό. Καλή η ιδέα του σύννεφου-κουκουλιού αλλά η λέξη σύννεφο επαναλαμβάνεται πέραν του δέοντος. Δείχνει σεβασμό στο θέμα που επέλεξε, όμως δεν είναι παραμύθι.

104  ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΟΝΕΤΤΑ
Κείμενο που δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις, ως ενήλικας πολύ περισσότερο εάν είσαι παιδί.. Δύσκολα νοήματα που δεν ταιριάζουν σε παιδικό παραμύθι. Δεν συμβαίνει κάτι στην ιστορία για να κρατήσει το ενδιαφέρον των μικρών αναγνωστών.

105  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ
Απλοϊκό περιεχόμενο, χωρίς αληθοφάνεια, με απροσδιόριστη την εποχή στην οποία διαδραματίζεται. Μικρή ιστορία περισσότερο παρά παραμύθι. Καλό είναι να μην χρησιμοποιούνται υποκοριστικά στα ονόματα. Αγγελικούλα και Δημητράκης... Γιατί όχι, Αγγελική και Δημήτρης; Σαν να είναι γραμμένο μιαν άλλη εποχή. Λείπει η φρεσκάδα και η φαντασία.

106   Ο ΠΕΤΡΙΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΤΑΛΟΥ
Το παραμύθι έχει πολλά θετικά στοιχεία αφηγηματικά και πολλά αισιόδοξα μηνύματα. Για λίγο η πλοκή γίνεται πλαδαρή και βαρετή, αν και η αφήγηση παραμένει ωραία. Έχει κάποιες όμορφες στιγμές σαν παραμύθι, όμως δεν είναι αρκετά δυνατό και γρήγορο για να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Θα συστήναμε να ξαναδοκιμάσει η διαγωνιζόμενη. Δείχνει να έχει δυνατότητες.